تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) لَوْ لا جاؤُ عَلَيْهِ بِأَرْبَعَةِ شُهَداءَ فَإِذْ لَمْ يَأْتُوا بِالشُّهَداءِ فَأُولئِکَ عِنْدَ اللَّهِ هُمُ الْکاذِبُونَ «13» نوع دوم آن: لَوْ لا جاؤُ عَلَيْهِ بِأَرْبَعَةِ شُهَداءَ: چرا نياوردند بر آن سخنى که گفتند به چهار شاهد که گواهى دهند بر آنچه قذف مى‌کنند به آن و نسبت دهند طرف را بدان. فَإِذْ لَمْ يَأْتُوا بِالشُّهَداءِ: پس زمانى که نياوردند گواهان چهارگانه، فَأُولئِکَ عِنْدَ اللَّهِ هُمُ الْکاذِبُونَ‌: پس آن گروه در پيشگاه خدا يعنى در حکم او ايشانند دروغگويان در ظاهر و باطن، چه اگر شاهد آوردى در ظاهر، در حکم دروغگو نبودى، اما در باطن کاذب بودى، زيرا اين صورت و نسبت به ساحت قدس نبوى شايسته نيست، و چون گواه نياوردند در ظاهر نيز دروغگو باشند. «1». کشف الريبة عن احکام الغيبة، شهيد ثانى، ص 20- 21 نقل به تلخيص. جلد 9 - صفحه 208