تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
إِذْ تَلَقَّوْنَهُ بِأَلْسِنَتِکُمْ وَ تَقُولُونَ بِأَفْواهِکُمْ ما لَيْسَ لَکُمْ بِهِ عِلْمٌ وَ تَحْسَبُونَهُ هَيِّناً وَ هُوَ عِنْدَ اللَّهِ عَظِيمٌ «15»
نوع چهارم از زواجر:
إِذْ تَلَقَّوْنَهُ بِأَلْسِنَتِکُمْ: زمانى که فرا مى‌گيريد آن سخن را به زبانهاى خود که بعضى از بعضى مى‌پرسيديد، يا قبول مى‌کرديد آن را بدون القاى دليل. يا القا مى‌نمود آن را بعضى از شما به بعض ديگر، وَ تَقُولُونَ بِأَفْواهِکُمْ: و مى‌گفتيد به دهن‌هاى خود، ما لَيْسَ لَکُمْ بِهِ عِلْمٌ: آن چيزى را که بدان علم نداشتيد، يعنى سخن را از روى نادانى مى‌گفتيد، وَ تَحْسَبُونَهُ هَيِّناً: و گمان مى‌کرديد آن را سهل و آسان که هيچ وزر و گناهى بر آن مترتب نيست، وَ هُوَ عِنْدَ اللَّهِ عَظِيمٌ:
و حال آنکه آن کلام در پيشگاه خدا بزرگ است و عقوبت بسيار بر آن مترتب ميباشد، زيرا نسبت ناشايستگى و افتراء است به اهل بيت نبوت و تکذيب قرآن و استخفاف به منصب رسالت، و البته گناه بزرگى خواهد بود.