تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
إِنَّ الَّذِينَ يَرْمُونَ الْمُحْصَناتِ الْغافِلاتِ الْمُؤْمِناتِ لُعِنُوا فِي الدُّنْيا وَ الْآخِرَةِ وَ لَهُمْ عَذابٌ عَظِيمٌ «23»
و نيز به جهت تخويف و تهديد بندگان بر قذف و افک مى‌فرمايد:
إِنَّ الَّذِينَ يَرْمُونَ الْمُحْصَناتِ الْغافِلاتِ الْمُؤْمِناتِ: بدرستى که آنان که رمى مى‌کنند زنان عفيفه را که بى‌خبرانند از آنچه قذف مى‌کنند ايشان را به آن، ايمان آرندگانند به خدا و رسول. ابو حمزه ثمالى فرموده که اين آيه در شأن زنان مهاجر است، چون با حضرت پيغمبر از مکه به مدينه هجرت کردند، مشرکان زبان به طعن گشوده گفتند: ايشان به فسق و فجور رفتند، و لکن اين آيه عام است نسبت به کافه زنان مؤمنه صالحه، کسانى که نسبت قبايح به ايشان دهند. لُعِنُوا فِي الدُّنْيا وَ الْآخِرَةِ: دور کرده شده‌اند در دنيا از نام نيک و در آخرت از رحمت،
«1». اصول کافى، ج 2، کتاب الايمان و الکفر، باب العفو، روايت 1، ص 107.
جلد 9 - صفحه 219
يعنى در اين دنيا مطرود و مردود بندگان، و در آن سرا ملعون و مبغوض رحمان. يا در اين سراى به عقوبت حد و جلد ورد شهادت مبتلا، و در آخرت به انواع عقوبت معذب. وَ لَهُمْ عَذابٌ عَظِيمٌ: و مر ايشان را است عذابى بزرگ به جهت بزرگى گناه ايشان.