تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) يَوْمَئِذٍ يُوَفِّيهِمُ اللَّهُ دِينَهُمُ الْحَقَّ وَ يَعْلَمُونَ أَنَّ اللَّهَ هُوَ الْحَقُّ الْمُبِينُ «25» يَوْمَئِذٍ يُوَفِّيهِمُ اللَّهُ‌: در آن روز تمام بدهد ايشان را خداى تعالى، دِينَهُمُ الْحَقَ‌: جزاى آنها را که سزاوار و مستحق باشند، وَ يَعْلَمُونَ‌: و بدانند در آن روز به معاينه، أَنَّ اللَّهَ هُوَ الْحَقُّ الْمُبِينُ‌: بدرستى که خدا او است حق و اقرار کنند که ذات يگانه الهى حق است، زيرا حکم فرمايد به حق، و عطا فرمايد به حق، و بگيرد به حق. مبين است، يعنى ذاتى که ظاهر فرمايد براى بندگان حقايق امور را و بيان نمايد جلامل آيات را. نزد بعضى‌ «الْحَقُّ الْمُبِينُ» به معنى «ذو الحق البين» است، يعنى عادلى است که ظاهر است عدالت او، و بر همه کس هويدا و آشکار است، و هر که شأن او چنين باشد، البته انتقام کشد و داد مظلوم از ظالم ستاند، و تمام بندگان را از نيکوکار و بدکار به جزا و سزاى خود رساند. پس ذاتى که متصف به اين صفات باشد، سزاوار آنست که از او بترسند و از محارم و نواهى او اجتناب کنند. تبصره: آيات شريفه مذکوره اغلظ آيات قرآنى است در ايعاد عصاة در باب‌ «1». سوره عنکبوت، آيه 64. جلد 9 - صفحه 221 «افک»، و تهديد ايشان از آن. و اگر کسى جميع کلمات قرآنى را تأمل نمايد و آنچه خداوند سبحان تهديد گناهکاران نموده به آن از آيات مواعيد، هيچ آيتى به تغليظ آيات مذکوره نخواهد بود که در باب «افک» وارد شده، زيرا اين آيات مشحونند به وعيد شديد و عقاب بليغ و زجر عنيف و استعظام ارتکاب «افک» و فضيحت اقدام بر آن بر طرق مختلقه و اساليب متقنه، که هر يک از آن کافى است در باب زجر و وعيد، و معذلک قاذف را در دنيا و آخرت ملعون گردانيده و به عذاب عظيم و عقاب جحيم توعيد فرموده، و زبان و دست و پاى ايشان را در آخرت گواه گردانيده به آنچه از ايشان صادر شده از «افک» و بهتان و سخط خود را متوجه ايشان ساخته.