تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
الْخَبِيثاتُ لِلْخَبِيثِينَ وَ الْخَبِيثُونَ لِلْخَبِيثاتِ وَ الطَّيِّباتُ لِلطَّيِّبِينَ وَ الطَّيِّبُونَ لِلطَّيِّباتِ أُولئِکَ مُبَرَّؤُنَ مِمَّا يَقُولُونَ لَهُمْ مَغْفِرَةٌ وَ رِزْقٌ کَرِيمٌ «26»
بعد از آن در ذم اهل فسق و مدح اهل صلاح بيان مى‌فرمايد:
الْخَبِيثاتُ لِلْخَبِيثِينَ: سخنان ناشايسته و ناپاک مانند افک معد و خاص است مر ناپاکان را از مردان و زنان، يعنى کلمات خبيثه از اهل خبث ظاهر مى‌شود و ايشانند که به آن متکلم مى‌شوند، يا سخنان پليد گفته مى‌شود مر ناپاکان را، يعنى سخنان بد بايد گفته شود در حق پليدان نه پاکان. وَ الْخَبِيثُونَ لِلْخَبِيثاتِ: و پليدان نيز شايسته‌اند مر سخنان پليد را، زيرا طباع ايشان بدان مايل است از حيث خباثت. و يا خبيثان متعرّضند مر کلمات ناپاک را. وَ الطَّيِّباتُ لِلطَّيِّبِينَ: و کلمات پاکيزه آماده شده يا گفته شده براى مردمان پاک، يعنى از ايشان سرايت کند و نشر نمايد. وَ الطَّيِّبُونَ لِلطَّيِّباتِ: و پاکيزگان نيز
جلد 9 - صفحه 222
شايسته‌اند مر سخنان پاک را، يا پاکان متعرضند مر کلمات طيبه را. 2- آنکه خبيثات از سيئات خاص است مردان خبيث را، و مردان خبيث شايسته‌اند مر خبيثات از سيئات را، و طيبات از حسنات براى پاکان از مردان است، و مردان پاک شايسته‌اند طيبات حسنات را. 3- آنکه زنان ناپاک براى مردان ناپاکند، و زنان پاک راغب به آنها هستند و زنان پاک براى مردان پاکند، و مردان پاک مايل به آنها هستند، بعد از آن گفته که اين آيه به معنى «الزَّانِي لا يَنْکِحُ إِلَّا زانِيَةً أَوْ مُشْرِکَةً» مى‌باشد.
طبرسى رحمه اللّه فرمايد: اين قول از حضرت باقر عليه السّلام نيز مروى مى‌باشد. «1» و حاصل آيه آنست که جنسيت، سبب الفت و مصاحبت است، و چون حضرت رسالت صلّى اللّه عليه و آله پاکيزه‌ترين موجودات است، پس ساحت قدسش از ناشايستگيها منزه و مبرى مى‌باشد.
أُولئِکَ مُبَرَّؤُنَ مِمَّا يَقُولُونَ: آن گروه پاکيزگان مبرى و منزهند از آنچه مى‌گويند در حق آن سرور، زيرا منصب رسالت از آن عاليتر است که ذيل عصمت آن حضرت به سخنان ناشايسته آلوده گردد. يا اهل طيب مبرى هستند از آنچه اهل خبيث در شأن آنها گويند. لَهُمْ مَغْفِرَةٌ: مر ايشان راست آمرزش از خداى تعالى، وَ رِزْقٌ کَرِيمٌ: و روزى نيکو يعنى بى‌رنج و زحمت و بسيار و پايدار. مراد، نعمت بهشت مى‌باشد که نيکوئى تام و کامل را دارا، و زوال و فناء در آن متصور نيست، و شايبه کدرت به آن راه ندارد و اهل آن باقى هستند به بقاء اللّه و متنعم به نعمتهائى که بوصف در نيايد، نه چشمى ديده و نه گوشى شنيده و نه به قلب بشرى خطور نموده.