تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فَإِنْ لَمْ تَجِدُوا فِيها أَحَداً فَلا تَدْخُلُوها حَتَّى يُؤْذَنَ لَکُمْ وَ إِنْ قِيلَ لَکُمُ ارْجِعُوا فَارْجِعُوا هُوَ أَزْکى لَکُمْ وَ اللَّهُ بِما تَعْمَلُونَ عَلِيمٌ «28»
فَإِنْ لَمْ تَجِدُوا فِيها أَحَداً: پس اگر نيابيد در خانه‌هاى يکديگر کسى را که اذن خواهيد، فَلا تَدْخُلُوها: پس داخل مشويد آن خانه را، حَتَّى يُؤْذَنَ لَکُمْ: تا وقتى که اذن دهند شما را، يعنى صاحب خانه پيدا شود و شما را اذن دهد، زيرا داخل شدن در خانه خالى بدون اذن صاحب خانه، محل تهمت و مظنه سرقت است. و ديگر آنکه مانع دخول بدون اذن، مجرد اطلاع بر عورات نيست، بلکه آنچه اهل خانه از نظر مردمان در خانه پنهان کرده‌اند نيز مانع دخول است. يا آنکه تصرف ملک غير، بدون اذن، مانع است شرعا.
وَ إِنْ قِيلَ لَکُمُ ارْجِعُوا: پس اگر گويند مر شما را بعد از استيذان که بازگرديد، فَارْجِعُوا: پس بازگرديد بى‌توقف و در آن باب اصرار مکنيد. هُوَ أَزْکى لَکُمْ: آن بازگشتن پاکيزه و پسنديده‌تر است مر شما را از اصرار نمودن، يا بر در خانه ايستادن با کراهيت صاحب خانه، يا رجوع بهتر است مر شما را در دين و دنيا و آخرت. وَ اللَّهُ بِما تَعْمَلُونَ عَلِيمٌ: و خدا به آنچه مى‌کنيد از استجازه و عدم آن داناست و بر آن مجازات خواهد داد.
«1». عقاب الاعمال، باب يجمع عقوبات الاعمال، ص 332.
جلد 9 - صفحه 226