تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) وَ لَقَدْ أَنْزَلْنا إِلَيْکُمْ آياتٍ مُبَيِّناتٍ وَ مَثَلاً مِنَ الَّذِينَ خَلَوْا مِنْ قَبْلِکُمْ وَ مَوْعِظَةً لِلْمُتَّقِينَ (34) بعد از آن فرمايد: وَ لَقَدْ أَنْزَلْنا إِلَيْکُمْ‌: و هر آينه بتحقيق نازل فرموديم بسوى شما، آياتٍ مُبَيِّناتٍ‌: آيتهاى روشن گردانيده شده، يعنى احکام و حدودى که واضح و بيان شده در اين سوره. حاصل آنکه فرمايد هر آينه بتحقيق نازل فرموديم آيات مبينه حلال و حرام و حدود و احکام را، يا نازل فرموديم آيات واضحه را که کتب متقدمه و عقول سليمه مصدق آنند. وَ مَثَلًا مِنَ الَّذِينَ خَلَوْا مِنْ قَبْلِکُمْ‌: و مثلى از امثال آنان که گذشته‌اند پيش از شما و قصصى از حالات ايشان که شبيه است به احوال شما براى آنکه عبرت يابيد و متنبه شويد به آن. وَ مَوْعِظَةً لِلْمُتَّقِينَ‌: و پندى براى پرهيزکاران، يعنى آن چيزى را که به آن متعظ شوند پرهيزکاران و پند يابند از آيات مذکوره. تنبيه: تخصيص متقيان با آنکه آيات قرآنى موعظه است براى تمام عالميان، به جهت انتفاع ايشان است به مواعظ و نصايح قرآنى؛ و چون ديگران بسوء اختيار اعراض نمودند از شنيدن و قبول کلمات الهى، لذا محروم ماندند از درک فوائد و فيوضات آيات ربانى. «1». وسائل الشيعه (چاپ اسلاميّه) ج 12، ص 63، باب 5، روايت 9. جلد 9 - صفحه 247 حضرت امير المؤمنين عليه السّلام در نهج البلاغه فرمايد: فاتّعظوا عباد اللّه بالعبر النّوافع و اعتبروا بالاى السّواطع و ازدجروا بالنّذر البوالغ و انتفعوا بالذّکر و المواعظ فکان قد علقتکم مخالب المنيّة و انقطعت منکم علائق الامنية ... پس پند پذيريد اى بندگان خدا به عبرتهاى فايده رسان، و عبرت يابيد به آيتهاى باهره قرآن، يا نظر کنيد در آثار گذشتگان و بترسيد از آنچه رسيده است به ايشان و منزجر شويد به ترساننده‌هاى رسيده به پايان، و فايده گيريد به يادآورى مذکران و موعظه‌هاى پند دهندگان، پس گوئيا آويخته است به شما چنگالهاى مرگ خون آشام و بريده شده از شما علايق آرزوهاى به ناکام‌ «1»- الخ.