تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
لِيَجْزِيَهُمُ اللَّهُ أَحْسَنَ ما عَمِلُوا وَ يَزِيدَهُمْ مِنْ فَضْلِهِ وَ اللَّهُ يَرْزُقُ مَنْ يَشاءُ بِغَيْرِ حِسابٍ (38)
لِيَجْزِيَهُمُ اللَّهُ أَحْسَنَ ما عَمِلُوا: 1- مى‌ترسند از آن روز به جهت آنکه جزا دهد خدا ايشان را به سبب آن ترس نيکوترين جزاى آنچه بجا آورده‌اند، يعنى بهشت عدن که مشتمل است بر انواع نعمتهائى که بوصف در نيايد. 2- تسبيح مى‌کنند در آن مساجد تا پاداش دهد خدا ايشان را بهترين جزاى آنچه کرده‌اند.
3- باز نمى‌دارد تجارت و بيع، ايشان را از وظايف عبوديت در مساجد به جهت آنکه تا حق تعالى نيکوترين جزا به ايشان مرحمت فرمايد.
وَ يَزِيدَهُمْ مِنْ فَضْلِهِ: و زياد فرمايد ايشان را از فضل خود چيزهائى که وعده نداده باشد ايشان را بر اعمال ايشان و در خاطرشان هرگز خطور نکرده باشد.
وَ اللَّهُ يَرْزُقُ مَنْ يَشاءُ: و خدا روزى مى‌دهد در دنيا هر که را خواهد، بِغَيْرِ حِسابٍ: بدون حساب. مراد توسعه روزى است که از روى تفضل کرامت فرمايد و بدان روزى محاسبه نفرمايد، يا زيادتى روزى مرحمت فرمايد در آخرت که در حيز شماره در نيايد.