تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
يُقَلِّبُ اللَّهُ اللَّيْلَ وَ النَّهارَ إِنَّ فِي ذلِکَ لَعِبْرَةً لِأُولِي الْأَبْصارِ (44)
يُقَلِّبُ اللَّهُ اللَّيْلَ وَ النَّهارَ: مى‌گرداند خدا شب و روز را به رفتن و آمدن از پى يکديگر، يا به نقصان يکى و زيادتى ديگرى، يا متغير مى‌گرداند احوال شب و روز را به حرارت يا به نور و ظلمت. إِنَّ فِي ذلِکَ لَعِبْرَةً لِأُولِي الْأَبْصارِ:
بدرستى که در آنچه مذکور شد هر آينه اعتبار و دلالتى است مر صاحبان بصر و بصيرت را، يعنى در آن دلالت ظاهره و حجت باهره است بر وجود صانع قادر و کمال قدرت و احاطه علم و نفوذ مشيت، و تنزه ذات او از آنچه موجب نقص و احتياج باشد.