تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
إِنَّما کانَ قَوْلَ الْمُؤْمِنِينَ إِذا دُعُوا إِلَى اللَّهِ وَ رَسُولِهِ لِيَحْکُمَ بَيْنَهُمْ أَنْ يَقُولُوا سَمِعْنا وَ أَطَعْنا وَ أُولئِکَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ (51)
چون عادت الهى جارى است بر آنکه ذکر محق فرمايد بعد از مبطل و تنبيه بر معروف بعد از منکر، لذا بعد از ذکر منکرين بيان مؤمنين را فرمايد:
إِنَّما کانَ قَوْلَ الْمُؤْمِنِينَ: اينست و جز اين نيست باشد گفتار ايمان آرندگان به خدا و پيغمبر، إِذا دُعُوا إِلَى اللَّهِ وَ رَسُولِهِ: چون خوانده شوند به کتاب خدا و پيغمبر، لِيَحْکُمَ بَيْنَهُمْ: تا حکم نمايد ميان ايشان به وقت مخاصمات، أَنْ يَقُولُوا سَمِعْنا وَ أَطَعْنا: آنکه گويند: شنيديم فرمايش تو را و فرمانبرداريم امر تو را، اگرچه حکم بر ما باشد نه براى ما، بهر چه حکم کنى بر وجود ما حکمى. وَ أُولئِکَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ: و آن جماعت قائلين بدين گفتار، ايشانند رستگاران از درکات سخط ربانى، و رسيدن به درجات و رضاى سبحانى.
جلد 9 - صفحه 272