تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ إِذا بَلَغَ الْأَطْفالُ مِنْکُمُ الْحُلُمَ فَلْيَسْتَأْذِنُوا کَمَا اسْتَأْذَنَ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ کَذلِکَ يُبَيِّنُ اللَّهُ لَکُمْ آياتِهِ وَ اللَّهُ عَلِيمٌ حَکِيمٌ (59)
«1». تفسير على بن ابراهيم، ج 2، ص 108، چاپ کتابفروشى علّامه قم.
جلد 9 - صفحه 282
وَ إِذا بَلَغَ الْأَطْفالُ مِنْکُمُ الْحُلُمَ: وقتى که رسيدند اطفال از شما مرتبه احتلام را، يعنى احرار که بالغ شدند، فَلْيَسْتَأْذِنُوا: پس بايد اجازه طلبند وقت ورود بر شما در تمام اوقات. کَمَا اسْتَأْذَنَ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ: چنانچه استيذان نمايند آنانکه پيش از ايشان بودند، يعنى بزرگان آزاد که امر به استيذان شدند در هر حال براى وارد شدن بر شما؛ پس بالغ اجازه طلبد در تمام اوقات، و طفل و بنده استيذان نمايد در اوقات سه گانه. کَذلِکَ يُبَيِّنُ اللَّهُ لَکُمْ آياتِهِ: همچنانکه بيان شد احکام راجعه به استيذان همچنين بيان فرمايد خدا براى شما آيات خود را. وَ اللَّهُ عَلِيمٌ حَکِيمٌ: و خدا دانا است به مصالح شما، حکيم است به آنچه امر و نهى فرمايد بندگان را.
نکته: تکرار، جهت تأکيد و مبالغه است در امر به استيذان تنبيه: بعضى گمان نموده‌اند که اين آيه منسوخه است، و لکن چنين نيست.
سعيد بن جبير گويد: گويند اين آيه منسوخه باشد، نه قسم به خدا و نيست آن منسوخه، و لکن مردم تهاون نموده‌اند به آن. و به شعبى گفتند: مردم عمل نکنند به آن، گفت: «اللّه المستعان» «1»