اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
لا تَجعَلُوا دُعاءَ الرَّسُول‌ِ بَينَکُم کَدُعاءِ بَعضِکُم بَعضاً قَد يَعلَم‌ُ اللّه‌ُ الَّذِين‌َ يَتَسَلَّلُون‌َ مِنکُم لِواذاً فَليَحذَرِ الَّذِين‌َ يُخالِفُون‌َ عَن أَمرِه‌ِ أَن تُصِيبَهُم فِتنَةٌ أَو يُصِيبَهُم عَذاب‌ٌ أَلِيم‌ٌ (63)
قرار ندهيد دعوت رسول را بين خودتان مثل دعوت بعض شما بعض ديگر را محققا خدا ميداند کساني را از شما که از خدمت رسول بطور خفا بيرون ميروند بدون استيذان به پناهگاه، پس بايد حذر کنند کساني که مخالفت مي‌کنند اوامر رسول را اينکه که اصابت کند آنها را بلائي يا اصابه کند آنها را عذاب دردناکي.
(لا تَجعَلُوا دُعاءَ الرَّسُول‌ِ بَينَکُم کَدُعاءِ بَعضِکُم بَعضاً) اينکه جمله را مفسرين چند وجه تفسير کرده‌اند لکن آنچه به نظر مي‌رسد و شاهد خبري دارد اينست که رسول را به اسم صدا نزنيد نگوئيد يا محمّد يا إبن عبد اللّه يا ابا القاسم چنانچه يکديگر را مي‌خوانيد بلکه به القاب شريفه يا رسول اللّه يا نبي اللّه، يا خيرة خلق اللّه
جلد 13 - صفحه 567
يا صفوة اللّه يا حبيب اللّه و امثال اينها و شاهد بر اينکه معني است حديثي که سيد رضي (قده) در کتاب (مناقب الفاخرة في العترة الطاهرة) مسندا از صديقه طاهره نقل فرمود. که موقعي که امير المؤمنين عليه السلام اينکه آيه شريفه را براي صديقه طاهره تلاوت فرمود و حضرت صديقه قبل از نزول اينکه آيه پدر بزرگوارش را يا ابتاه خطاب مي‌کرد.
پس از نزول يا رسول اللّه خطاب کرد حضرت فرمود اينکه آيه نسبت به شما نيست شما همان يا ابتاه بگوئيد قلب من خوشنود مي‌شود، اينکه آيه راجع به کساني است که اهل جفاء هستند.
سپس صورت مرا بوسيد و آب دهان مبارک را به صورت من ماليد ديگر احتياج به عطر پيدا نکردم.
(قَد يَعلَم‌ُ اللّه‌ُ الَّذِين‌َ يَتَسَلَّلُون‌َ مِنکُم لِواذاً) سلة خروج شيئي است از شيئي به لينت و ملايمت و تدريجا از اينکه جهت اولاد و احفاد را سلاله مي‌گويند، سلالة النبيين، سلالة الأئمه، سلالة السادات و نحو اينها و در اينجا مراد خروج آنها است واحدا واحدا از ميدان جنگ بطور خفا يا از پاي خطبه پيغمبر يا از مجمع جماعت و نحو اينها بدون استيذان و بيک پناه گاهي پناه مي‌برند.
(فَليَحذَرِ الَّذِين‌َ يُخالِفُون‌َ عَن أَمرِه‌ِ) اوامر رسول اللّه واجب الاطاعة است و عين اطاعة اللّه است و مخالفت او مخالفة اللّه است چنانچه اطاعت اوصياء عين اطاعت رسول و اطاعت خداوند است.
(أَن تُصِيبَهُم فِتنَةٌ) بليات و مصائب دنيوي.
(أَو يُصِيبَهُم عَذاب‌ٌ أَلِيم‌ٌ) در آخرت به عقوبات الهي.
568