تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) قالَ رَبِّ أَنَّى يَکُونُ لِي غُلامٌ وَ کانَتِ امْرَأَتِي عاقِراً وَ قَدْ بَلَغْتُ مِنَ الْکِبَرِ عِتِيًّا «8» خلاصه چون زکريا عليه السلام مژده فرزند شنيد، بر وجه تعجب و استعلام، قالَ رَبِّ أَنَّى يَکُونُ لِي غُلامٌ‌: گفت: اى پروردگار من، چگونه باشد مرا پسرى. وَ کانَتِ امْرَأَتِي عاقِراً: و حال آنکه زن من هست نازاينده. وَ قَدْ بَلَغْتُ مِنَ الْکِبَرِ عِتِيًّا: و بتحقيق رسيده‌ام از بزرگسالى و غايت پيرى به نحافت و حالت خشکى و سستى اعصاب و عظام و ضعف قوى. نزد بعضى زکريا «1» منهج الصادقين ج 5 ص 397 بنقل از تفسير ثعلبى. «2» همان مدرک. جلد 8 - صفحه 148 عليه السلام نود و نه سال از عمر شريفش گذشته بود. نزد ابن عباس صد و بيست سال و زوجه او نود و هشت سال داشت. حاصل آنکه زکريا عليه السلام بر وجه تعجب گفت: بار خدايا در وقتى که جوان و استعداد داشتيم که از ما فرزندى آيد بوجود نيامد، و اکنون که به نهايت پيرى رسيده و مفاصل و اعضاء سست شده، به چه نوع فرزند پيدا خواهد شد. غرض اين کلام اين بود که تا جواب آن موجب زيادتى يقين اهل ايمان شود، و الزام و ارتداع مبطلان عقم ثابت، و کمال سلطنت الهيه ظهور يابد، و الّا زکريا در اول و آخر به يقين مى‌دانست که حق سبحانه مستغنى از اسباب است و به محض اراده مى‌تواند شى‌ء موجود گرداند بى‌ماده و مده. نزد بعضى اين سخن بر طريق استخبار است از کيفيت ايلاد، يعنى بار خدايا ما را جوان خواهى ساخت، يا در همين پيرى رايت قدرت برافراخت.