اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
قال‌َ رَب‌ِّ أَنّي يَکُون‌ُ لِي غُلام‌ٌ وَ کانَت‌ِ امرَأَتِي عاقِراً وَ قَد بَلَغت‌ُ مِن‌َ الکِبَرِ عِتِيًّا «8»
گفت زکريّا پروردگار من چه نحوه ميباشد از براي من غلام و فرزندي و حال آنکه زوجه من نازا و عقيم است و منهم رسيدم بسن‌ّ شيخوخيت و پيري بحال يبس و جفاف مفاصل (اشکال) حضرت زکريّا اولاد خود تقاضا کرد و در خواست نمود که خداوند باو فرزندي عنايت فرمايد پس از بشارت بيحيي اينکه کلام که قال‌َ رَب‌ِّ أَنّي يَکُون‌ُ لِي غُلام‌ٌ چه مناسبت دارد بعلاوه در بشارت خداوند جاي شک و سؤال نيست! (جواب) آنکه سؤال او از کيفيت است نه از اصل مطلب که چه نحوه بمن اولاد عنايت مي‌فرمايي آيا من و عيالم بر ميگرديم بحال جواني و يا آنکه در سن‌ّ پيري و عاقريت بقدرة کامله خود لطف مي‌فرمايي يا بنحو ديگر وَ کانَت‌ِ امرَأَتِي عاقِراً و هست عيال من که از زمان جواني حمل پيدا نميکرد چه رسد بحال يأس و پيري که کليه زنها از عادات زنانه حمل يائسه ميشوند وَ قَد بَلَغت‌ُ مِن‌َ الکِبَرِ عِتِيًّا انسان بحال پيري که ميرسد مفاصلش خشک ميشود و ديگر نطفه از او خارج نميشود که معناي عتيّا است.