تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
قالَ رَبِّ اجْعَلْ لِي آيَةً قالَ آيَتُکَ أَلاَّ تُکَلِّمَ النَّاسَ ثَلاثَ لَيالٍ سَوِيًّا «10»
خلاصه زکريا از اين بشارت مسرور، لکن ندانست که نزديک باشد يا مدتى ديگر ظهور خواهد يافت لذا:
قالَ رَبِّ اجْعَلْ لِي آيَةً: گفت پروردگارا مقرر فرما براى من علامتى که وقت حصول آن را دانسته باشم. قالَ آيَتُکَ أَلَّا تُکَلِّمَ النَّاسَ: فرمود خداى تعالى زکريا را بواسطه ملکى که نشانه تو بر اين مولود اينست که سخن نتوانى گفت با مردمان. ثَلاثَ لَيالٍ سَوِيًّا: سه شب و روز در حالتى که صحيح و سليم باشى بدون مرضى، يعنى قادر نباشى بر تکلم در حالتى که سوى الخلق و تندرست باشى نه آن که عدم قدرت تو بر تکلم به جهت علتى باشد، و مؤيد آن اينکه ابن عباس نقل نموده که سه روز زبان او گرفته شد بدون مرضى و علتى «2».
بنابراين با سلامتى آلات، نتوانستن تکلم، نباشد مگر فعل الهى و معجزه براى زکريا بر حسب دعا و طلب او، و آيه شريفه نيز دلالت دارد بر آن، زيرا تخصيص داده آن حضرت را به ترک تکلم با مردمان، پس به طريق مفهوم دلالت دارد بر آنکه با غير مردم بالضروره قادر بود، يعنى با خداى خود که ذکر الهى نمودى و آيات تورات را قرائت کردى.