تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فَناداها مِنْ تَحْتِها أَلاَّ تَحْزَنِي قَدْ جَعَلَ رَبُّکِ تَحْتَکِ سَرِيًّا «24»
فَناداها مِنْ تَحْتِها: پس ندا آمد مريم را از زير قدم او. نزد بعضى جبرئيل بود و نزد جمعى ملکى در زير درخت او را ندا نمود. و بنا به قولى عيسى از شکم مادر او را ندا کرد: أَلَّا تَحْزَنِي: آنکه اندوهگين مباش و تمناى مرگ مکن و غم مخور، و خرسند باش به اين تعظيم و تکريم که حق تعالى تو را عطا فرموده و به اين اجلال و اکرام که تو را اختصاص داده. و از کلمات ناهموار قوم انديشه به خود راه مده. قَدْ جَعَلَ رَبُّکِ تَحْتَکِ سَرِيًّا: بدرستى که قرار داد و روان ساخت آفريدگار تو در زير قدم تو جوى آب روان که از آن بياشامى و بدان طهارت کنى.
حسن گفته: «سرى» مشتق از سرو است به معنى سيادت و رفعت و شرافت، پس مراد سيد و شريف باشد و به خدا قسم عيسى عليه السلام بنده رفيع القدر و شريف بوده.
از ابن عباس و مجاهد و سعيد بن جبير نقل است که در پائين پاى مريم نهرى بود که آب آن منقطع و خشک شده بود، حق سبحانه به جهت مريم آب را در آن جارى فرمود.
در جوامع از حضرت پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و در مجمع از حضرت باقر عليه السلام فرمود: عيسى عليه السلام به پاى خود زد، پس چشمه آب جارى شد «2».
تولد عيسى عليه السّلام: کافى و تفسير لوامع و بحار الانوار از حضرت صادق
«1» تفسير برهان ج 3 ص 8.
«2» مجمع البيان ج 3 ص 511.
جلد 8 - صفحه 167
عليه السّلام فرمود: چون عيسى متولد شد، حق تعالى ولادت او را مخفى و شخصش را از مردم غايب گردانيد، زيرا چون مريم حامله شد، عزلت نمود به مکان دور، چنانکه حق تعالى فرموده زکريا و خاله‌اش از پى او آمدند. وقتى به او رسيدند که عيسى متولد شده بود، مريم از خجالت آرزوى مرگ نمود. خداوند زبان عيسى را به عذر او گشود، و اظهار حجت او فرمود به ظهور عيسى. بليه و طلب دشمنان دين بر بنى اسرائيل شديد، و جباران رو آور شدند، و شمعون بن حمون و پيروان او پنهان شدند به جزيره‌اى از جزاير و مدتها آنجا ماندند.
حق تعالى چشمه آب شيرين جارى و همه قسم ميوه براى آنها مهيا، و فرستاد براى ايشان ماهى «غمد» که گوشت و استخوان ندارد، و امر نمود آن ماهى به روى آب و مگسهاى عسل بر پشت آن ماهيان سوار تا بدان جزيره رسيدند.
مگسها پرواز و بر درختان، کندوى عسل بنا و عسل زياد شد براى آنها، و اخبار مسيح در اين احوال به ايشان مى‌رسيد «1».