تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فَأَتَتْ بِهِ قَوْمَها تَحْمِلُهُ قالُوا يا مَرْيَمُ لَقَدْ جِئْتِ شَيْئاً فَرِيًّا «27»
فَأَتَتْ بِهِ قَوْمَها تَحْمِلُهُ: پس آورد مريم عيسى را به قوم خود در حالتى که برداشته بود او را. همينکه چشم آن گروه بر مريم افتاد و طفل را در بر او ديدند، دلتنگ شدند و بگريستند، زيرا او از خاندان نبوت و فتوت بود و پدران و مادران
«1» نور الثقلين ج 3 ص 332 روايت 58 و 59 به نقل از کافى و من لا يحضره الفقيه.
«2» منهج الصادقين ج 5 ص 415- أبو الفتوح رازى ج 7 ص 406.
جلد 8 - صفحه 171
او به ورع و تقوى و صلاحيت معروف بودند و او به سمت عصمت و طهارت و پاکدامنى مشهور و معروف بود. چون اين حال را ديدند، منزجر شدند. قالُوا يا مَرْيَمُ: گفتند اى مريم. لَقَدْ جِئْتِ شَيْئاً فَرِيًّا: هر آينه بتحقيق آمدى تو اى مريم به چيزى عجيب و غريب يا امر قبيح و منکر.
در تفسير لوامع- مروى است که عيسى در راه با مادر به سخن درآمد و گفت: اى مادر، من بنده خدا و رسول او مى‌باشم، از قوم خود انديشه مکن و در مکالمه مرا به ايشان واگذار «1».