تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) فَأَشارَتْ إِلَيْهِ قالُوا کَيْفَ نُکَلِّمُ مَنْ کانَ فِي الْمَهْدِ صَبِيًّا «29» فَأَشارَتْ إِلَيْهِ‌: پس مريم اشاره کرد به عيسى عليه السلام که با او سخن گويند و جواب شنوند که من نذر روزه صمت دارم، پس از او شهادت طلبيد بر پاکدامنى من. ايشان از اين معنى تعجب نمودند. قالُوا کَيْفَ نُکَلِّمُ‌: گفتند چگونه تکلم کنيم. مَنْ کانَ فِي الْمَهْدِ صَبِيًّا: کسى را که در دامن تو که به مثابه گهواره يا سزاوار گهواره باشد در حالتى که کودک است که فهم خطاب نمى‌کند و قدرت بر جواب ندارد. و اين کلام مسوق است براى تعجب يا حکايت از حال ماضيه، يعنى چگونه معهود بوده قبل از عيسى که مردمان تکلم نموده باشند با اطفالى که در گهواره‌اند تا ما سخن کنيم با او. منقول است که چون مريم گفت جواب را از اين کودک بشنويد، غضب ايشان زياده شد گفتند به او که: به اين عمل قبيح و فعل شنيع اکتفا نمى‌کنى و معذلک با ما استهزا و سخريه مى‌کنى و مى‌گوئى که طفل يکروزه جواب به شما دهد؟ پس در صدد آن شدند که او را رجم کنند و در آن حال عيسى شير مى‌خورد، ناگاه به فرمان حق تعالى دهن از پستان برداشته، رو به ايشان نمود بر طرف چپ خود تکيه کرد، به سبابه خود اشاره به خود فرمود به زبان فصيح و بيان مليح‌ «1». «1» منهج الصادقين ج 5 ص 417. جلد 8 - صفحه 173