تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ بَرًّا بِوالِدَتِي وَ لَمْ يَجْعَلْنِي جَبَّاراً شَقِيًّا (32)
صفت ششم: وَ بَرًّا بِوالِدَتِي: و قرار داد مرا خداوند، نيکوکار به مادر خود و مهربان بر او که رضاى او را حاصل کنم و فرمانبردار او باشم.
صفت هفتم (و هشتم): وَ لَمْ يَجْعَلْنِي جَبَّاراً شَقِيًّا: و قرار نداد مرا گردنکشى متعظم که با خلق تکبر کنم بدبختى که نافرمانى حق نمايم، يعنى از جبابره و اشقيا نيستم، بلکه با جميع مردمان به طريق تواضع و تخلق سلوک کنم و در تمام حالات منقاد اوامر الهى هستم. مراد آنست که بواسطه توفيق و لطف الهى که شامل حال من شده، از اين صفت مذمومه منزه و مبرا هستم، و اختيار آن نمى‌کنم، نه آنکه حق تعالى او را بر ترک اين صفت جبر نموده؛ زيرا اگر مجبور در ترک بودى مستحق مدح نشدى.
در عيون- از حضرت صادق عليه السلام که: حضرت شمرد از معاصى کبيره، عقوق را، فرمود: به جهت آنکه خدا قرار داده است عاق را جبار شقى در فرمايش خود حکايتى از عيسى «و برّا بوالدتى و لم يجعلنى جبّارا شقيّا» «1»