اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
ما کان‌َ لِلّه‌ِ أَن يَتَّخِذَ مِن وَلَدٍ سُبحانَه‌ُ إِذا قَضي أَمراً فَإِنَّما يَقُول‌ُ لَه‌ُ کُن فَيَکُون‌ُ (35)
و نيست از براي خداوند عالم اينکه اتخاذ اولاد کند منزّه و مبرّي است زماني که اراده کند تحقق امري را و حکم فرمايد بوجود او پس جز اينکه نيست ميفرمايد از براي او باش پس ميباشد بگويد موجود شو موجود ميشود.
ما کان‌َ لِلّه‌ِ أَن يَتَّخِذَ مِن وَلَدٍ نظر به اينکه توليد و تناسل از لوازم ماهيت و جسم است چه در انسان و چه در جن و چه در حيوانات و چه در نباتات اشجار و گياه- ها و ذات مقدّس او صرف الوجود است بدون ماهيّت و وجودش عين ذات است و محال است تغيير و تغير و تحويل و تحول و محل حوادث بر او و کساني که نسبت ولد ميدهند ناچار بايد العياذ خدا را جسم بدانند چه مشرکين که ملائکه را بنات خدا ميدانند و چه يهود که عزير را پسر خدا ميگويند و آدم را إبن اللّه گفتند و چه نصاري که عيسي را إبن اللّه شمردند بلکه تمام اهل کتاب گفتند نَحن‌ُ أَبناءُ اللّه‌ِ وَ أَحِبّاؤُه‌ُ (سبحانه) تسبيح و تقديس و تنزيه حق است از جميع عوارض و نواقص و عيوب ذاتا و صفة و افعالا و اينکه موجودات عالم چه علوي و چه سفلي چه عالم مجردات و چه مادّيات چه عالم عقول و نفوس و ارواح و چه عالم اجسام از ثري تا ثريّا از هيولاي صرفه تا صور مثاليّه هر چه لباس امکان در بر دارد إِذا قَضي أَمراً که صلاح در ايجادش باشد و حکمت اقتضاء کند و قابليت وجود داشته باشد که از زمره محالات نباشد فانّما پس جز اينکه نيست که يقول له آنهم نه قول لفظي بلکه فعلي که معني ايجاد و مشيت است کن موجود شو فيکون موجود ميشود و آني الوجود است.