اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
إِذ قال‌َ لِأَبِيه‌ِ يا أَبَت‌ِ لِم‌َ تَعبُدُ ما لا يَسمَع‌ُ وَ لا يُبصِرُ وَ لا يُغنِي عَنک‌َ شَيئاً (42)
زماني که گفت از براي پدرش اي پدر براي چه عبادت مي‌کني چيزي را که نمي‌شنود و نمي‌بيند و بي‌نياز نمي‌کند ترا چيزي را إِذ قال‌َ لِأَبِيه‌ِ آزر که گفتم عم‌ّ ابراهيم و شوهر مادر ابراهيم بود و باو اطلاق اب ميکرد چون در دامن او بزرگ شده بود يا أَبَت‌ِ لِم‌َ تَعبُدُ چون بت پرست بود و در آن زمان بت پرستي بسيار رواج داشت و بت‌هاي بزرگ خود را در بتکده گذارده بودند و هر کدام بت کوچکي ميتراشيدند و در نزد خود نگاه داشته بودند و پرستش مي‌کردند.
ما لا يَسمَع‌ُ وَ لا يُبصِرُ نه گوش دارند که دعاهاي شما را بشنوند و نه چشم دارند که عبادات شما را مشاهده کنند يک چوب خشک يا يک فلز آب کرده بيش نيستند.
وَ لا يُغنِي عَنک‌َ شَيئاً نه قدرت دارند بر اينکه نعمتي بشما دهند و نه دفع بلائي از شما کنند و نه حاجت شما را برآورند بلکه بت پرستي از گاو و گوساله و درخت و ماه و ستاره و خورشيد و ملائکه و انبياء و اولياء پست‌تر هست زيرا يک جمادي مصنوع بشري بيش نيست.
446