پیام‌های تفسیر نور

1- علم، مسئوليّت‌آور است. «جاءَنِي مِنَ الْعِلْمِ»، «فَاتَّبِعْنِي» 2- علم انبيا نيز محدود است. «مِنَ الْعِلْمِ» 3- کسى که نهى از منکر مى‌کند بايد خود عالم باشد. جاءَنِي مِنَ الْعِلْمِ‌ ... لا تَعْبُدِ ... 4- در مواردى، تجليل از خود لازم است. «قَدْ جاءَنِي مِنَ الْعِلْمِ ما لَمْ يَأْتِکَ» 5- ريشه‌ى شرک، جهل است. «جاءَنِي مِنَ الْعِلْمِ ما لَمْ يَأْتِکَ» 6- مردم بايد پيرو عالم باشند. جاءَنِي مِنَ الْعِلْمِ‌ ... فَاتَّبِعْنِي‌ 7- انسان خردسال مى‌تواند امام بزرگسالان باشد. «فَاتَّبِعْنِي» 8- پيروى از انبيا قرار گرفتن در راه مستقيم است. «فَاتَّبِعْنِي أَهْدِکَ صِراطاً سَوِيًّا» 9- راه انبيا، راه اعتدال است، نه افراط و تفريط. «صِراطاً سَوِيًّا» 10- در نهى از منکر، دليل را هم بيان کنيم. لا تَعْبُدِ الشَّيْطانَ‌ ... کانَ لِلرَّحْمنِ عَصِيًّا 11- ولايت و دوستى شيطان خطرناک است. او که خدا را معصيت کرده بر سر ما چه خواهد آورد؟ «إِنَّ الشَّيْطانَ کانَ لِلرَّحْمنِ عَصِيًّا» (خدايى که سرچشمه‌ى همه‌ى رحمت‌هاست، عصيانش چقدر قبيح است؟)