تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
قالَ سَلامٌ عَلَيْکَ سَأَسْتَغْفِرُ لَکَ رَبِّي إِنَّهُ کانَ بِي حَفِيًّا (47)
حضرت ابراهيم عليه السلام چون از ايمان او مأيوس شد و اين کلمات تهديد آميز بشنيد، بر طريق توديع و متارکه و مقابله سيئه به حسنه:
قالَ سَلامٌ عَلَيْکَ: گفت سلام بر تو باد، يعنى تو را وداع مى‌کنم و مى‌روم. بعضى گفته‌اند مقابله نمود تهديد و ملام او را به سلام تا شايد متأثر گردد و به ايمان رغبت کند. يا آنکه رعايت حق تربيت او نموده باشد. در بعض اخبار آمده که چون ابراهيم عليه السلام قصد مهاجرت کرد، آذر او را گفت: از رفتن ملول مباش که تو خداى نيک دارى تو را وانخواهد داشت. ابراهيم باز به ايمان او اميدوار شده بر او سلام کرد و گفت: سَأَسْتَغْفِرُ لَکَ رَبِّي: زود باشد که آمرزش خواهم براى تو از پروردگار خود تا شايد که توفيق دهد تو را در توبه و ايمان، چه حقيقت استغفار براى کفار، استدعاى توفيق است مر چيزى را که موجب مغفرت ايشان باشد از ترک عبادت اصنام و ايمان به ملک علام. نزد جمعى استغفار او براى آذر به جهت وعده او بود به ايمان و چون ظاهر گرديد کفر
جلد 8 - صفحه 191
او، تبرى جست، چنانچه فرمايد: «فَلَمَّا تَبَيَّنَ لَهُ أَنَّهُ عَدُوٌّ لِلَّهِ تَبَرَّأَ مِنْهُ» «1». إِنَّهُ کانَ بِي حَفِيًّا: بدرستى که خداى من هست به من به غايت مهربان و الطاف او به من بى‌پايان.