تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ إِذا تُتْلى عَلَيْهِمْ آياتُنا بَيِّناتٍ قالَ الَّذِينَ کَفَرُوا لِلَّذِينَ آمَنُوا أَيُّ الْفَرِيقَيْنِ خَيْرٌ مَقاماً وَ أَحْسَنُ نَدِيًّا (73)
بعد از آن در صفت اهل کفر مى‌فرمايد:
وَ إِذا تُتْلى عَلَيْهِمْ: و چون خوانده شود بر مشرکان و معاندان. آياتُنا بَيِّناتٍ: آيتهاى ما در حالتى که روشن و آشکار است معانى و حقايق و اعجاز آن. قالَ الَّذِينَ کَفَرُوا: گويند آنانکه کافر شده‌اند بر سبيل طعن. لِلَّذِينَ آمَنُوا: مر آنان را که گرويده‌اند از فقراى مؤمنين. حاصل آنکه توانگران کفار به
«1» النوادر، مرحوم فيض کاشانى، چاپ سنگى، باب 102: صفة النار و اهلها، ص 260- 259 به نقل از امالى.
جلد 8 - صفحه 215
مؤمنين فقير يا در باره آنها به سرزنش گويند. أَيُّ الْفَرِيقَيْنِ: کداميک از دو گروه مؤمن و کافر. خَيْرٌ مَقاماً: بهترند از جهت مکان و مسکن. وَ أَحْسَنُ نَدِيًّا: و نيکوتر از حيث محفل و مجلس، يعنى ما را منازل با نزهت و همه اسباب معيشت بر وجه دلخواه مرتب و مجمع ما مزين و آراسته است؛ زيرا اهل مجلس ما همه صناديد قريش و اشراف عربند، و شما مبتلا به فقر و مسکنت و بينوا و اهل مجلس شما غلامان و ضعفا هستند. ملخص مطلب آيه آنست که:
چون کفار، آيات بينات ما را بشنوند و از معارضه عاجز شوند، متمسک گردند به افتخار مال و منال و جاه و شوکت دنيوى، و استدلال نمودن به زيادتى حظّشان بر فضل مرتبه و حسن منزله خود نزد خدا، و به جهت قصور نظر گويند: چون در دنيا حال ما از حال شما بهتر است، پس در آخرت نيز مآل ما از مآل شما بهتر خواهد بود.