تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ کَمْ أَهْلَکْنا قَبْلَهُمْ مِنْ قَرْنٍ هُمْ أَحْسَنُ أَثاثاً وَ رِءْياً (74)
حق سبحانه بناى افتخار و مباهات ايشان را درهم شکسته، بر سبيل تهديد مى‌فرمايد:
وَ کَمْ أَهْلَکْنا قَبْلَهُمْ: و چه بسيار هلاک کرديم پيش از مشرکان عرب.
مِنْ قَرْنٍ: گروهى را که مجتمع بودند در يک زمان و يک عصر و به حسب واقع.
هُمْ أَحْسَنُ أَثاثاً وَ رِءْياً: ايشان نيکوتر بودند از جهت متاع که آرايش منازل ابدان باشد و نيکوتر از جهت هيئت و منظر. همچنانکه آن منازل و اموال و حسب و نسب و حسن حال و جمال آنان، دافع هلاکتشان نشد و همه به چنگال نکال و عقبه عقاب اعمال گرفتار شدند، همچنين کفار و معاندين که به مال و منال و جاه و جلال خود مى‌نازند، چون عذاب ما بر ايشان نازل گردد مسکن و مجمع و تنعم و رفاهيت آنان به ايشان فايده نرساند و عذاب را باز ندارد بلکه همه به هلاکت دنيوى و اخروى گرفتار آيند.
جلد 8 - صفحه 216
مفسرين نقل نموده‌اند که نضر بن حرث و اصحاب او موهاى خود را شانه مى‌کردند و صورتهاى خود را به روغن صفا مى‌دادند و جامه فاخر مى‌پوشيدند و بر اسبان دونده و جهنده سوار مى‌شدند و به هيئت بهيّت و حسن صورت و جمعيت و رفاهيت خود بر اصحاب پيغمبر افتخار مى‌کردند، حق تعالى در باره آنها اين آيه نازل و تهديد ايشان فرمود از عذاب «1».
تنبيه: چون آيات قرآنى عام است نسبت به تمام مکلفين تا انقراض عالم، پس تهديد آيه شامل است آنان را که روش اين جماعت اختيار کنند و در هر عصرى به جاه و جلال خود افتخار نمايند بر مؤمنين، و به عمليات خود اهانت کنند به مقدسات دين، و کثرت غرور و غفلت و شهوت، آنان را چنان مست گردانيده که بکلى پرده حيا را دريده هيچ پروائى ندارند.
تتمه: در کافى به اسناد خود از ابى بصير از حضرت صادق عليه السلام فرمود در آيه «وَ إِذا تُتْلى عَلَيْهِمْ آياتُنا ...» حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله دعوت کرد قريش را به سوى ولايت ما، پس نفرت و انکار نمودند و گفتند آنانکه کافر شدند از قريش به آنانکه ايمان و اقرار نمودند به ولايت امير المؤمنين و ما اهل بيت، کداميک از دو فرقه بهترين مقام و نيکو منظرتر هستيم «2».