تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فَإِنَّما يَسَّرْناهُ بِلِسانِکَ لِتُبَشِّرَ بِهِ الْمُتَّقِينَ وَ تُنْذِرَ بِهِ قَوْماً لُدًّا (97)
فَإِنَّما يَسَّرْناهُ بِلِسانِکَ: تبليغ نما آنچه به تو نازل شده، پس جز اين نيست که آسان فرموديم آن را به زبان تو. لِتُبَشِّرَ بِهِ الْمُتَّقِينَ: تا مژده دهى به آن پرهيزکاران از شرک و گناهان را. وَ تُنْذِرَ بِهِ قَوْماً لُدًّا: و بترسانى به آن گروه ستيزه کنندگان سخت خصومت را که از بسيارى عناد و لجاج ايمان نياورند.
على بن ابراهيم از ابى بصير از حضرت صادق عليه السلام در اين آيه فرموده:
بدرستى که آسان فرمود خداوند قرآن را بر لسان پيغمبرش هنگامى که اقامه نمود على را علم، پس بشارت داد به او مؤمنين را و ترسانيد به او کافران را که خداوند ذکر فرموده قوم ستيزگان و خصومت کنندگان «2».
تنبيه: از آيات کريمه و احاديث شريفه معلوم مى‌شود مودّتى که بعد از دعاى حضرت نازل شد غير از مودتى است که ساير مؤمنان با هم دارند، بلکه محبتى باشد که جزء ايمان، و به ترک آن، کفر و نفاق حاصل مى‌شود؛ و آن از لوازم امامت است.
«1» در اين زمينه مراجعه شود به: احقاق الحق ج 2 ص 87- 82، الغدير ج 2 ص 56- 55، تفسير برهان ج 3 ص 27- 26، احقاق الحق ج 14 ص 165- 150، فضائل الخمسة من الصحاح الستة ج 1 ص 277- 276، بحار الانوار ج 35 ص 360- 353.
«2» تفسير برهان ج 3 ص 28.
جلد 8 - صفحه 235
ايضا آيه «وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ» جمع معرف به لام افاده عموم، نيز دلالت بر عصمت آن حضرت، و عصمت ملزوم امامت باشد، و دليل بر محبت خاصه آن سرور در مشکوة از صحيح ترمذى و مسند احمد بن حنبل روايت شده که پيغمبر فرمود:
دوست نمى‌دارد على را منافقى و دشمن ندارد او را مؤمنى.