تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) إِلاَّ تَذْکِرَةً لِمَنْ يَخْشى‌ «3» إِلَّا تَذْکِرَةً لِمَنْ يَخْشى‌: لکن فرستاديم آن را بر تو به جهت پند دادن تو مر کسى را که بترسد، يعنى در قلب او خشيت و رقت باشد تا به انذار از آن متأثر گردد. اختصاص «تذکرة» به اشخاص ترسناک به جهت آنست که از قرآن فايده و بهره نبرند مگر آنانکه در قلب آنها ترس الهى باشد، هر چند قرآن براى تمامى مردمان تذکره و پند است. تبصره: محقق طوسى (رحمه اللّه) فرمايد: خوف و خشيت هر چند در لغت به يک معنى باشند لکن نزد ارباب قلوب فرقى دارند: خوف: تألم نفس است از عقاب که متوقع مى‌باشد به سبب ارتکاب منهيات و تقصير در طاعات، اين قسم خوف بيشتر مردم را حاصل مى‌شود هر چند مراتب آن مختلف مى‌باشد و مرتبه علياى آن حاصل نشود مگر در کمى از مردم. خشيت: حالتى است که حاصل مى‌شود وقت ادراک عظمت و هيبت حق تعالى و خوف حجب از او سبحانه، و اين حالت به دست نيايد مگر براى کسى که مطلع گردد به ساحت کبريائى و دريابد لذت قرب الهى را، و لذا خشيت را خاص گردانيد به دانشمندان و فرمود: (إِنَّما يَخْشَى اللَّهَ مِنْ عِبادِهِ الْعُلَماءُ). «2»، «3» «1» تفسير قمى، ج 2، ص 58 و 57. «2» سوره فاطر، آيه 28. «3» مجمع البحرين، ج 1، ص 124- 123 ذيل ماده «خشى». جلد 8 - صفحه 241