تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) تَنْزِيلاً مِمَّنْ خَلَقَ الْأَرْضَ وَ السَّماواتِ الْعُلى‌ «4» تَنْزِيلًا مِمَّنْ خَلَقَ الْأَرْضَ‌: نازل شد قرآن نازل شدنى از جانب ذاتى که خلق فرمود زمين‌ها. وَ السَّماواتِ الْعُلى‌: و آسمانهاى بلند مرتبه را. تحقيق: مرکز و مدار انتظامات عالم کبير اجتماعى، قلب عالم صغير انسانى است. به اين معنى که: قلب انسانى اگر آگاهى و هشيارى يابد و ترس آفريدگار را حقيقتا دارا شود، هر آينه ملتزم گردد به اوامر الهيه و نواهى سبحانيه و مانع او شود از ارتکاب قبايح و شنايع؛ و البته جريان چنين رويه در عموم، موجب شود قلع ماده فساد را از عالم و بقاى نظام جامعه بنى آدم. و لذا غرض از نزول قرآن شريف را تذکره ترسندگان مقرر فرمود، لکن چون اکثر مردم داراى ترس واقعى نباشند بدين جهت از آيات فرقانيه متذکر نشوند، و البته به فقدان تذکر حقيقى، اختلال نظام جمعى حاصل آيد و فرمايش‌ (مِمَّنْ خَلَقَ الْأَرْضَ) تا (لَهُ الْأَسْماءُ الْحُسْنى‌) تفخيم است براى شأن منزل، چه بيان تعظيم منزل فرموده به ذکر افعال و صفات او بر ترتيبى که در نزد عقل مستحسن باشد.