آیه ۴ سوره طه

«تَنزِیلاً»: فرو فرستادن. مفعول مطلق فعل محذوف (نَزَّلَ) است (نگا: اسراء / . می‌تواند به معنی اسم مفعول، یعنی (مُنَزَّل) باشد (نگا: انعام / شعراء / . «الْعُلَی»: جمع عُلْیا، رفیع، بلند.

۱- قرآن، پیامى فرود آمده از سوى آفریدگار زمین و آسمان ها است. «تنزیلاً ممّن خلق الأرض والسموت » «تنزیلاً» مصدر به معناى اسم مفعول و حال براى «القرآن» - در آیات قبل - است. ۲- خداوند، آفریدگار آسمان هاى مرتفع و زمین است. «خلق الأرض والسموت العلى » «عُلى» (جمع «علیاً») اسم تفضیل است. توصیف آسمان ها به مرتفع تر از زمین، براى بیان عظمت رتبه ها و مقام هایى است که قرآن از آن مقام، به زمین نازل شده است. ۳- توجه به مبدأ نزول قرآن زمینه تذکرپذیرى و پندگرفتن از آن است. «تذکرة لمن یخشى . تنزیلاً ممّن خلق الأرض والسموت العلى » گاهى براى بیان علت، از حال استفاده مى شود. «تنزیلاً» که حال براى قرآن است بیانگر علت «تذکره بودن» آن است; یعنى، قرآن به دلیل صدور از ناحیه خداوند، براى تذکردادن کاملاً شایسته است. ۴- توان مندى خداوند بر آفرینش زمین و آسمان هاى مرتفع، نشان اقتدار او برفرستادن کتابى شایسته، براى تذکر و اندرز انسان ها است. «تذکرة... ممّن خلق الأرض والسموت العلى » ۵- آسمان ها، متعدد و داراى رفعت و عظمت است. «والسموت العلى»