1- تسلّط خداوند بر هستى، رحيمانه است، نه جبّارانه. «الرَّحْمنُ عَلَى الْعَرْشِ اسْتَوى»
2- نزول قرآن جلوه‌اى از رحمانيّت و اقتدار خداوند بر هستى است. تَنْزِيلًا مِمَّنْ خَلَقَ ... الرَّحْمنُ عَلَى الْعَرْشِ اسْتَوى
3- تسلّط خداوند بر همه‌ى هستى، يکسان است. «7» «عَلَى الْعَرْشِ اسْتَوى»
4- خداوند، هم آفريدگار هستى است و هم نگهدار و حاکم برآن. خَلَقَ ... عَلَى الْعَرْشِ اسْتَوى
5- خداوند بر تمام آنچه ديدنى و ناديدنى است، آگاهى و مالکيّت مطلقه دارد.
لَهُ ما فِي السَّماواتِ ... وَ ما تَحْتَ الثَّرى
6- يکى از راههاى جلوگيرى از منکرات، توجّه مردم به علم الهى بر پنهان و آشکار آنهاست. «يَعْلَمُ السِّرَّ وَ أَخْفى»
7- نام نيکو وزيبا چه در لفظ و چه در معنا، يک ارزش است و خداوند، هم خود جميل است و هم بهترين و نيکوترين نام‌ها را دارد. «لَهُ الْأَسْماءُ الْحُسْنى»
«1». تفسير صافى.
«2». بقره، 33.
«3». رعد، 8.
«4». غافر، 19.
«5». احزاب، 51.
«6». انعام، 59.
«7». تفسير نورالثقلين؛ کافى، ج 1، ص 128.
تفسير نور(10جلدى)، ج5، ص: 325