آیه ۸ سوره طه

«أَللهُ»: خبر مبتدای محذوف است. «الأسْمآءُ الْحُسْنَی»: نامهای نیکو. وجه تسمیه اسماء حُسنی، بدان جهت است که بر تنزیه و کمال عظمت و قدرت دلالت دارند (نگا: اعراف / اسراء / .

۱ - هیچ معبودى جز خداوند، شایسته پرستش نیست. «اللّه لا إله إلاّ هو» ۲ - کسى که آفریننده هستى و مدبر و مالک و داناى به همه چیز نباشد، شایسته پرستش نیست. «اللّه لا إله إلاّ هو» برداشت فوق، حاصل ارتباط این آیه با آیات قبل بوده که خالقیت، فرمان روایى و مالکیت بر جهان و علم مطلق را به خداوند منحصر ساخته است. ۳ - بهترین نام ها و اوصاف، از آن خداى یگانه و زیبنده او است. «له الأسماء الحسنى » «الأسماء» جمع با الف و لام است و افاده عموم مى کند و «الحسنى» اسم تفضیل است و مفاد آیه این است که تمامى نام هاى بهتر و نیکوتر، مخصوص خداوند است. توصیف اسم ها به حسن و خوبى، حکایت از آن دارد که مقصود نام هایى است که در اصطلاح صرفى، صفت نامیده مى شود، مانند: رازق، شکور و رحیم، زیرا اسمى که معناى وصفى ندارد، تنها براى اشاره به ذات است و زشتى و زیبایى در باره آن معنا ندارد. ۴ - خداوند، داراى همه کمالات و منزه از هر نقص و کاستى است. «له الأسماء الحسنى» اسمى که حاکى از نقص و عیب باشد، مصداق «أسماء حسنى» نبوده و بر خداوند تطبیق نمى کند; بنابراین او از هر عیبى مبرا است. ۵ - جز خداوند، همه چیز داراى نقص و کاستى و فاقد کمال مطلق است. «له الأسماء الحسنى» تقدیم «له» دلالت بر حصر مى کند; یعنى کسى که همه اسماء حسنى را دارد، فقط خداوند است. ۶ - معبودى جز دارنده بهترین اوصاف کمال، سزاوار پرستش نیست. «اللّه لا إله إلاّ هو له الأسماء الحسنى »