1- در نقل حقايق تاريخى، ابتدا مخاطبان خود را تشنه‌ى شنيدن کنيم، سپس ماجرا را براى آنها بيان نماييم. «هَلْ أَتاکَ»
2- سؤال کردن، شيوه‌اى مناسب براى تبليغ و تربيت است. «هَلْ أَتاکَ»
3- بيان تاريخ، ارائه يک موعظه تجربى و وسيله‌اى براى عبرت است و دل و خاطر پيامبر را تسلى مى‌دهد. «حَدِيثُ مُوسى» (در فرهنگ قرآن، حديث به معناى تاريخ است، نه حادثه‌ى جديد.)
4- گاهى انسان، نور الهى را به صورت نار مى‌بيند. «1» «إِذْ رَأى ناراً»
5- زنان، دوشادوش مردان در چشيدن ناگوارى‌ها سهيم بوده‌اند. «لِأَهْلِهِ»
6- از حوادث تلخ نهراسيد، چرا که گاهى از دل حوادث به ظاهر ناگوار، لطف خداوند ظاهر مى‌شود. «إِذْ رَأى ناراً»
7- مرد، متکفّل تأمين رفاه خانواده‌ى خويش است. «لَعَلِّي آتِيکُمْ مِنْها بِقَبَسٍ»