اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
إِذ رَأي ناراً فَقال‌َ لِأَهلِه‌ِ امکُثُوا إِنِّي آنَست‌ُ ناراً لَعَلِّي آتِيکُم مِنها بِقَبَس‌ٍ أَو أَجِدُ عَلَي النّارِ هُدي‌ً «10»
زماني که ديد آتش را پس گفت باهل خود شما مکث کنيد در اينجا محققا من
جلد 13 - صفحه 12
درک ميکنم آتش را شايد بياورم از آن آتش يک قسمتي يا پيدا کنم بر آن آتش راه هدايتي حضرت موسي پس از اينکه از مدين با اهل خود حرکت کردند رسيدند در بياباني که راه را کم کرده و جاده پيدا نبود و هوا هم سرد بود و بر عيالش دختر شعيب هم آثار وضع حمل ظاهر شد بسيار مضطرب شد ناگاه.
(إِذ رَأي ناراً) آتشي را مشاهده کرد در يک طرف کوه و صحرا گفت البته يک عده در آنجا هستند هم ممکن است يک قسمت از آتش بياورم براي رفع سردي و برودت هوا و هم ممکن است طريق را بما بنمايانند ولي متوجه نشد که اينکه آتش را فقط او مشاهده ميکند اهلش نمي‌بيند.
(فَقال‌َ لِأَهلِه‌ِ امکُثُوا) فقط عيالش بود و بس براي چه خطاب جمع مذکر فرمود گفتند بمناسبت حمل و ذکور بودن طفل و اثنين بودن آنها بعلاوه گوسفندان خود هم همراه آورده بود.
(إِنِّي آنَست‌ُ ناراً) يعني بنظر ميايد نفرمود رايت چون روشنايي مشاهده ميکرد (لَعَلِّي آتِيکُم مِنها بِقَبَس‌ٍ) که يک قسمت از آتش باشد و تعبير بلعل براي اينست که ممکن است صاحبان آتش مانع شوند يا ممکن نشود آوردن آن (أَو أَجِدُ عَلَي النّارِ هُدي‌ً) که اگر ممکن نشد آوردن آتش ممکن است بتوسط آتش جاده و طريق پيدا شود و راه بجايي پيدا کنيم و پناه گاهي براي وضع حمل بدست بيايد و بالجمله بوسيله اينکه آتش هدايت شويم.