اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
إِنَّنِي أَنَا اللّه‌ُ لا إِله‌َ إِلاّ أَنَا فَاعبُدنِي وَ أَقِم‌ِ الصَّلاةَ لِذِکرِي «14»
محققا من انا اللّه هستم که نيست الهي الّا من پس بايد عبادت کني مرا و بر پاداري نمازا براي ياد آوري من.
(إِنِّي أَنَا اللّه‌ُ) با سه تاکيد نون مشدده تکرار کلمه اني و انا جمله اسميه و گفتيم اللّه از اسماء مختصه بذات مقدس مستجمع جميع کمالات و منزه از جميع عيوب و نواقص است.
(لا إِله‌َ إِلّا أَنَا) الوهيت مختص بذات مقدس او است در مقابل مشرکين که از براي خود آلهه قرار دادند مثل اصنام و ملائکه و عيسي و روح القدس و شياطين و گوساله و گاو و شجر و نحو اينها و چون الوهيت مختص بمن است.
(فَاعبُدنِي) پس بايد عبادت کني مرا و شريک در عبادت من قرار ندهي که گفتيم مفاد مطابقي کلمه لا اله الا اللّه است و مفاد التزامي او نفي ساير اقسام شرک است ذاتي صفاتي افعالي نظري و مفاد اقتضايي ساير امور اعتقاديه از عدل ارسال رسل و جعل- ولي و مسئله معاد و غير اينها.
(وَ أَقِم‌ِ الصَّلاةَ) مسئله وجوب صلوة در جميع شرايع از زمان آدم عليه السلام تا قيام قيامت بوده و هست غاية الامر خصوصيّات و کيفيّات آن مختلف است از حيث شرائط و اجزاء و حتي در شريعت اسلامي صلوة رجال و نساء حاضر و مسافر قائم و قاعد صحيح و مريض در سعه وقت و ضيق اداء و قضاء فرادي و جماعت واجب و مستحب‌ّ و غير اينها مختلف است و سر وجوب صلوة.
(لِذِکرِي) که در نماز بايد توجه باو که عبارت از قربت و خلوص است و مشتمل بر تهليل و تکبير و تحميد و تسبيح و رکوع و سجود و قيام و قعود و قرائت و تسليم است.
16