اين ششمين مرتبهاى است که از آغاز قرآن تاکنون به داستان آدم و ابليس برمىخوريم، قبلًا نيز در سورههاى بقره، اعراف، حجر، اسراء و کهف در اين مورد اشاراتى شده بود. «1»
مراد از عهد و پيمان، همان فرمانِ نخوردن از گياه مخصوص است و مراد از نسيان، دقّت نکردن در انجام فرمان، وگرنه فراموشى مطلق، عتاب و انتقاد ندارد. منظور از «عزم»، ارادهى محکم در برابر وسوسههاى ابليس است.
امام کاظم عليه السلام فرمود: فرمان سجده ونافرمانى ابليس، نوعى تسلّى ودلدارى پيامبر اسلام است که اگر به فرمان تو عمل نشد نگران نباش که ابليس فرمان مرا نيز اطاعت نکرد. «2»