تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
ثُمَّ اجْتَباهُ رَبُّهُ فَتابَ عَلَيْهِ وَ هَدى (122)
ثُمَّ اجْتَباهُ رَبُّهُ: پس برگزيد خداى تعالى آدم را براى رسالت. فَتابَ عَلَيْهِ وَ هَدى: پس رجوع فرمود بر او به لطف و رحمت و قرب و منزلت، و هدايت نمود او را به کلمات تلقينيه، يا به ذکر خود. و بنابر مطالب فوق، توبه از ترک اولى باشد، يا توبه انبياء بر سبيل خضوع و خشوع و انقطاع به سوى خدا، و غرض از آن تحصيل ثواب باشد، زيرا توبه بنفسه، طاعتى است از طاعات.