اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
قال‌َ رَب‌ِّ لِم‌َ حَشَرتَنِي أَعمي وَ قَد کُنت‌ُ بَصِيراً (125)
گفت: پروردگار من براي چه مرا محشور کردي کور و حال آنکه بودم در دنيا بينا و بصير.
توضيح اينکه کفّار و مشرکين و فسّاق و فجّار تصور ميکنند که در دنيا صاحبان عقل و شعورند همه چيز را ادراک ميکنند و ميفهمند و علم دارند، بلکه انبياء و مؤمنين را جاهل مي‌پندارند ميگويند: اينها موهوم پرستند آدم عاقل نميرود گوشه مسجد نماز بخواند يا گوشه مدرسه ضرب يضرب بگويد بايد کار کرد صنعت پيدا کرد ترقّي و تعالي نمود نمي‌بينيد اروپا امريکا ممالک خارجي چه صنايع غريبه احداث کردند! طيّاره تلفن و ساير صنايع و چه دولتي تحصيل کردند اينکه علماء ما، ما را از کلّيه اينکه فوائد محروم کردند و به بدبختي انداختند از اينجهت نزديک علماء نميروند، نه امور اعتقاديه، و نه مسائل دينيّه از آنها اخذ ميکنند، و نه بواجبات الهيّه عمل ميکنند، و نه از هيچگونه فحشايي اجتناب ميکنند لکن غافل از اينکه غرق دنيا شدن جز زحمت و گرفتاري و پس از مردن جز و بال و عذاب چيز ديگري ندارد، لذا ميگويد:
(قال‌َ رَب‌ِّ لِم‌َ حَشَرتَنِي أَعمي وَ قَد کُنت‌ُ بَصِيراً) و نميداند که کور باطن بوده و اينکه راه‌هايي که رفته همه طرق شيطاني بوده کور کورانه رفته از امير المؤمنين عليه السلام پرسيدند عقل چيست! فرمود:
(العقل ما عبد به الرحمن و اکتسب به الجنان).