سوره طه، آیه ۱۲۵ · جزء ۱۶ · صفحه ۳۲۰
قَالَ رَبِ لِمَ حَشَرْتَنِي أَعْمَى وَ قَدْ كُنْتُ بَصِيراً
میگوید: «پروردگارا! چرا نابینا محشورم کردی؟! من که بینا بودم!»
معنی کلمات و عبارات
«قَدْ کُنتُ بَصِیراً»: من بینا بودهام. این جواب به اعتبار اکثر افراد است؛ چرا که برخی در دنیا کور مادرزاد بوده و یا بعدها کور شدهاند.
نزول
سال ۷ بعثت(دوره مکی) بازپخش وحی در این سال
در آن زمان چه میگذشت (۳ رویداد)
نکات آیه
۱ - روى گردانان از هدایت و یاد خدا، در قیامت نابینا برانگیخته خواهند شد. «قال ربّ لم حشرتنى أعمى »
۲ - غافلان از یاد خدا، در قیامت شگفت زده و با پرسشى شِکوه آمیز از خداوند، جویاى علت کورى خود خواهند شد. «قال ربّ لم حشرتنى أعمى »
۳ - غافلان از یاد خدا، پس از حشر در قیامت، از شناخت راه نجات خویش ناتوان خواهند بود. * «قال ربّ لم حشرتنى أعمى »
ممکن است مراد از کورى آگاه نبودن به فضاى موجود در قیامت و یافتن راه چاره براى رهایى از گرفتارى هاى آن باشد. براین اساس، گویندگان «قد کنت بصیراً» خود را کسانى مى دانند که در دنیا همه چیز را خوب مى فهمیدند و اندیشه اى عمیق داشتند.
۴ - آدمى در قیامت، مجاز به پرسش از پروردگار است. «قال ربّ لم حشرتنى أعمى »
ظاهر «قال» چنین افاده مى کند که این سؤال به لفظ در آمده و از سوى نابینایان در قیامت مطرح خواهد شد.
۵ - آدمیان در قیامت، کمبودها و کاستى هاى خویش را درک و احساس خواهند کرد. «قال ربّ لم حشرتنى أعمى »
۶ - روى گردانان از یاد خدا، با حضور در صحنه قیامت، به ربوبیت خداوند اعتراف خواهند کرد. «قال ربّ »
۷ - اعطاى بصیرت و بینایى و سلب آن، از جلوه هاى ربوبیت خداوند است. «قال ربّ لم حشرتنى أعمى »
۸ - حاضران صحنه قیامت، خداوند را محشور کننده انسان ها و اختیاردار قواى درک و فهم آنان مى دانند. «لم حشرتنى أعمى »
۹ - غافلان از یاد خدا به هنگام حضور در قیامت، با هوشمندانه خواندن زندگانى خود در دنیا، از بسته بودن راه درک و فهم خود شگفت زده خواهند شد. * «قال ربّ لم حشرتنى أعمى و قد کنت بصیرًا »
برداشت یاد شده براساس این احتمال است که «أعمى» به معناى کور باطن باشد.
۱۰ - انسان در قیامت، به خاطرات زندگانى خود در دنیا و ویژگى هاى جسمى خویش در آن دوران آگاه خواهد بود. «قال ربّ لم حشرتنى أعمى و قد کنت بصیرًا »
۱۱ - در دیدگاه حاضران صحنه قیامت بدن انسان در آن جا، باید با بدنى دنیایى او هماهنگ باشد. «لم حشرتنى أعمى و قد کنت بصیرًا »
۱۲ - برانگیختن انسان ها در قیامت، با ویژگى هاى جسمانى است. «قال ربّ لم حشرتنى أعمى و قد کنت بصیرًا »
۱۳ - پیروى از هدایت الهى، مایه بصیرت و بینایى در قیامت است. «فمن اتبع هداى ... و من أعرض ... لم حشرتنى أعمى »
۱۴ - ژرف اندیشى هاى همراه با غفلت از یاد خدا، در حقیقت کورى وبى بصیرتى است. «لم حشرتنى أعمى و قد کنت بصیرًا »
کورى در قیامت، نماى واقعیت شخص در دنیا است; یعنى، هر چند او خود را داراى بصیرت مى داند، اما در حقیقت فاقد بصیرت است.
تفسیر (۱۰)
- تفسیر المیزان(علامه طباطبایی)
آیات ۹۹–۱۲۶ - تفسیر المیزان(علامه طباطبایی)
آیات ۱۱۵–۱۲۶ - تفسیر المیزان(علامه طباطبایی)
آیات ۱۱۵–۱۳۵ - برگزیده تفسیر نمونه(مکارم شیرازی)
آیه ۱۲۵ - تفسیر نور(محسن قرائتی)
آیه ۱۲۵ - نکتههای تفسیر نور
آیه ۱۲۵ - پیامهای تفسیر نور
آیه ۱۲۵ - تفسیر اثنی عشری(حسینی شاه عبدالعظیمی)
آیه ۱۲۵ - تفسیر روان جاوید
آیات ۱۱۶–۱۲۶ - تفسیر اطیب البیان(سید عبدالحسین طیب)
آیه ۱۲۵
موضوعات
دستهبندی موضوعی
اقرار اخروی غافلاناقرار اخروی معرضان از خدابینش اخروی انسان هاتعجب اخروی غافلانتعجب اخروی معرضان از خداحشر غافلانحشر معرضان از خدادرک کمبودها در قیامتعجز معرضان از خداعوامل بصیرت اخرویمنشأ درک انسان هامنشأ کورینشانه های ربوبیت خدا هوشیاری دنیوی معرضان از خداپرسش اخروی غافلانکوری اخروی معرضان ازخداکوری غافلانگلایه اخروی غافلانحشر گمراهانکوری اخروی غافلانتنبه اخروی انسان هاعجز غافلانمنشأ بصیرتکوری اخروی گمراهانویژگیهای حشر انسان هاپرسش از خدامنشأ حشر انسان هاپرسش در قیامتاقرار به ربوبیت خداآثار غفلت از خداآثار اطاعت از خدامعاد جسمانیظهور حقایق در قیامت
فرهنگ قرآن (مطالب آیه) (۳۱)
- فراموشی ایات خدا، سبب نابینا محشور شدن در اخرت+۱ آیه
- همه انسانها، تحت تربیت و ربوبیت خداوند+۹ آیه
- شگفتی غافلان از یاد خدا، از کوری خویش در قیامت، و جویای علّت ان از خداوند
- محشور شدن با چشمان نابینا در اخرت، جلوهای از گمراهی و شقاوت ادمی در دنیا+۲ آیه
- روا نبودن اعراض، از یاد خدا+۳ آیه
- پرسش شکوهامیز اعراضکنندگان یاد خدا، از علّت نابینا محشور شدن خود، در قیامت+۱ آیه
- پرسشِ شکوهامیز اعراضکنندگان یاد خدا، از علّت نابینا محشور شدن خود، در قیامت+۱ آیه
- به فراموشی سپردن ایات الهی، زمینه کور محشور شدن اعراضکنندگان از یاد خدا، در قیامت+۲ آیه
- ایمان نیاوردن به ایات پروردگار، عامل نابینا محشور شدن اعراضکنندگان یاد خدا، در قیامت+۲ آیه
- جسمانی بودن حشر انسانها، در قیامت+۲ آیه
- ربوبیّت خداوند، مقتضی ارایه شکواییه، به درگاه او+۵ آیه
- اعتراف کوردلان و غافلان از خدا به ربوبیّت او، در قیامت+۱ آیه
- ذکر ربوبیّت خداوند، از اداب دعا+۵ آیه
- سؤال اعراض کنندگان از یاد خدا، درباره علّت کور محشور شدن شان در قیامت+۱ آیه
- سؤال شکوه امیز اعراض کنندگان کافر از خدا، درباره کور محشور شدن شان در قیامت+۱ آیه
- سؤال اعتراض امیز کوردلان رویگردان از یاد خدا، درباره کور محشور شدن خود در قیامت
- سؤال اعتراضی اعراض کنندگان از یاد خدا، درباره علّت کور محشور شدن خود در قیامت+۱ آیه
- سؤال غفلت زدگان از پروردگار، درباره علت نابینا محشور شدن شان در قیامت، به رغم بینایی در دنیا+۱ آیه
- سؤال شکوه امیز اعراض کنندگان کافر از خدا، درباره کور محشور گشتن خود در قیامت+۱ آیه
- شکوه غافلان و فراموش کنندگان خدا، در پیشگاه او، از کور محشور شدن خود در قیامت+۱ آیه
- ربوبیّت خدا، مقتضای ارایه شکواییّه به درگاه او+۵ آیه
- بینایی، از ابزارهای شناخت حسّی و راهی برای درک عقلی انسان
- کور محشور شدن ضلالت پیشگان، در قیامت+۳ آیه
- کور محشور شدن در صحنه قیامت، کیفری برای فراموش کنندگان ایات خدا+۱ آیه
- غفلت از ایات خدا، موجب به فراموشی سپرده شدن در قیامت از سوی خداوند+۲ آیه
- شگفتی غافلان از یاد خدا، از کوری خویش در قیامت، و جویا شدن علّت ان از خداوند+۱ آیه
- به فراموشی سپردن ایات خدا، موجب کور محشور شدن در قیامت+۱ آیه
- شگفتی غافلان از یاد خدا، درباره کوری چشم خود، در قیامت+۱ آیه
- کوری و نابینایی اعراض کنندگان از یاد خدا، در عرصه قیامت+۱ آیه
- شک غافلان و فراموش کنندگان خدا در پیشگاه از کور محشور شدن خود در قیامت+۱ آیه
- گفتگوی خدا با کافران در قیامت و بیان علّت کور محشور شدن انان+۳ آیه