تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) وَ لَوْ لا کَلِمَةٌ سَبَقَتْ مِنْ رَبِّکَ لَکانَ لِزاماً وَ أَجَلٌ مُسَمًّى (129) بعد از آن در مقام تهديد مى‌فرمايد: وَ لَوْ لا کَلِمَةٌ سَبَقَتْ مِنْ رَبِّکَ‌: و اگر نبود کلمه‌اى که سبقت يافته از پروردگار توبه تأخير عذاب اين امت در آخرت. حاصل آنکه اگر نه علم ازلى الهى پيشى گرفته که عذاب منکران اين امت را به تأخير اندازد به سبب شرافت پيغمبر اکرم. لَکانَ لِزاماً: هر آينه بود عذاب ايشان لازم مر آنها را که به هيچ وجه مفارقت نکردى تا وقتى که مستأصل ساختى آنها را. وَ أَجَلٌ مُسَمًّى‌: و اگر نبود اجل نامبرده شده به جهت عمرهاى ايشان، يا عذاب ايشان. يعنى اگر اين دو چيز نبودى: يکى سبقت کلمه الهيه به تأخير عذاب آنها، و ديگر مدت عمر ايشان، هر آينه عذاب سبحانى لازم گشتى آنها را، و آنچه به عاد و ثمود و هود و ساير امم از سخط قهارى وارد شدى، به منکران و مکذبان اين امت نيز نازل گرديدى. نزد بعضى مراد آنکه: اگر نبود اجل مسمى در دنيا براى اين عذاب که روز «بدر» باشد. لکن قول اول اقرب است. نکته: در آيه شريفه تقديم و تأخير است (و لو لا کلمة سبقت من ربّک و اجل مسمّى لکان لزاما).