1- رسيدن به مقام رضايت از خداوند، در صورتى است که به زرق و برق دنيا خيره نشوى. (آرى کسى که جذب جلوه‌هاى مادّى شد، احساس کمبود و تبعيض مى‌کند و از خدا راضى نمى‌شود) «لَعَلَّکَ تَرْضى لا تَمُدَّنَّ عَيْنَيْکَ»
2- انسان به طور طبيعى به سوى مادّيات گرايش دارد، امّا بايد آن را مهار کند.
«لا تَمُدَّنَّ»
3- نگاه، مقدّمه جذب و دلبستگى است. «لا تَمُدَّنَّ عَيْنَيْکَ»
ز دست ديده و دل هر دو فرياد
که هر چه ديده بيند دل کند ياد
4- رهبرى امّت نبايد چشم داشتى به مال ديگران و توجّهى به مادّيات داشته باشد و مقهور و شيفته‌ى دنياى پر زرق و برق ديگران شود. «لا تَمُدَّنَّ عَيْنَيْکَ»
5- جلوه‌هاى مادّى حتّى براى انبيا مى‌تواند خطرساز باشد. «لا تَمُدَّنَّ عَيْنَيْکَ»
6- همه‌ى متاع‌هاى دنيوى و وسايل کاميابى، نعمت الهى محسوب نمى‌شوند.
«مَتَّعْنا» نه، «انعمنا»
7- همه‌ى کافران، کامياب نيستند. «أَزْواجاً مِنْهُمْ»
«1». تفسير الميزان.
«2». «ان ترک خيراً» بقره، 180.
«3». «و ابتغوا من فضل اللّه» جمعه، 10.
«4». «المال و البنون زينة الحيوة الدنيا» کهف، 46.
جلد 5 - صفحه 412
8- جلوه‌هاى زندگى دنيوى همچون غنچه و شکوفه‌اى است که هرگز گل نمى‌شود. «زَهْرَةَ الْحَياةِ الدُّنْيا»
9- جلوه‌هاى زندگى دنيا، ابزار آزمايش انسان‌هاست. «لِنَفْتِنَهُمْ فِيهِ»
10- به آنچه در خود داريم بينديشيم، نه آنچه در دست ديگران مى‌بينيم. «رِزْقُ رَبِّکَ خَيْرٌ»
11- رزق دادن از شئون ربوبيّت خداوند است. «رِزْقُ رَبِّکَ»
12- همه‌ى دارايى‌هاى انسان رزق او نيست. چون بسيارند کسانى که همه نوع امکانات دارند، امّا بهره خودشان کم است. لا تَمُدَّنَ ... مَتَّعْنا ... رِزْقُ رَبِّکَ خَيْرٌ
13- ملاک ارزش هر چيز دو امر است؛ يکى خير بودن و ديگرى پايدار بودن.
«خَيْرٌ وَ أَبْقى»