تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
يَدْعُوا مِنْ دُونِ اللَّهِ ما لا يَضُرُّهُ وَ ما لا يَنْفَعُهُ ذلِکَ هُوَ الضَّلالُ الْبَعِيدُ «12»
يَدْعُوا مِنْ دُونِ اللَّهِ: مى‌خواند و مى‌پرستد آن مرتد غير از خدا را. ما لا يَضُرُّهُ: آن چيزى را که ضرر نرساند اگر نپرستد آن را. وَ ما لا يَنْفَعُهُ: و آنچه فايده ندهد او را اگر پرستش کند آن را، زيرا جماد، فاعل ضرر و نفع نمى‌تواند بشود.
ذلِکَ هُوَ الضَّلالُ الْبَعِيدُ: آن خواندن و پرستش آنست گمراهى دور از مقصد که آن هدايت و رستگارى باشد. اين مستعار است از گمراهى کسى که در بيابان بى‌آب و علف سلوک کند و هر چند طى مسافت بيشتر کند از آبادى دورتر شود تا آنکه عاقبت کار او به هلاکت افتد.
«1». تفسير برهان، جلد سوّم، روايت 2، ص 79 و 78، دار الکتب العلميّه.
جلد 9 - صفحه 26