تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) يَدْعُوا لَمَنْ ضَرُّهُ أَقْرَبُ مِنْ نَفْعِهِ لَبِئْسَ الْمَوْلى‌ وَ لَبِئْسَ الْعَشِيرُ «13» يَدْعُوا لَمَنْ ضَرُّهُ‌: مى‌خواند و مى‌پرستد آن را که ضرر پرستيدن او که قتل دنيوى و عذاب آخرتى است. أَقْرَبُ مِنْ نَفْعِهِ‌: نزديکتر است از فايده او که توقع شفاعت است از او و توسل به او به حضرت عزت. تنبيه: در کشاف، زمخشرى گويد: اثبات ضرر و نفع از براى اصنام در اين آيه منافات ندارد به نفى ضرر و نفع از ايشان در آيه اولى، زيرا معنى اولى آن که: کافر به جهت فرط سفاهت، عبادت جمادى مى‌کند که مالک ضرر و نفع نمى تواند شد و از غايت جهالت و ضلالت معتقد است که منتفع شود به او وقتى که طلب شفاعت نمايد از او. و معنى آيه ثانيه آنکه: کافر در روز قيامت چون مشاهده نصرت خود نکند به سبب بتان، و در آتش در آيد به جهت عبادت آن، و اصلا اثر شفاعتى که دعوى آن کرده باشد در دنيا و به آن اعتقاد نموده به او نرسد، گويد از روى صراخ و فرياد: هر آينه ضرر عبادت آن نزديکتر است از نفع آن. «1» لَبِئْسَ الْمَوْلى‌: هر آينه البته بد يار و مددکارى است. وَ لَبِئْسَ الْعَشِيرُ: و هر آينه بد معاشر و مصاحبى است که به او معاشرت کنند و مخالطه ورزند. و بنابر معنى اول و ثانى اين جمله فعليه کلام مستقل و مستأنف او است، معنى اينکه: هر آينه بد ناصرى است بت و بد مصاحبى، چه از او به غير از ضرر ابدى چيز ديگرى حاصل نشود.