تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
ثُمَّ لْيَقْضُوا تَفَثَهُمْ وَ لْيُوفُوا نُذُورَهُمْ وَ لْيَطَّوَّفُوا بِالْبَيْتِ الْعَتِيقِ «29»
ثُمَّ لْيَقْضُوا تَفَثَهُمْ: پس بجا آورند همه مناسک حج را، يا تا زايل کنند وسخ و چرک خود را نزد احلال به تراشيدن سر، و زدن شارب، و گرفتن ناخن و ازاله موى زير بغل و عانه و غسل بدن و تطيب. قول دوم اقوى است.
وَ لْيُوفُوا نُذُورَهُمْ: و تا وفا کنند به نذرهاى خود، يعنى به آنچه نذر کرده باشند از حج و غير آن از طاعت که در اين ايّام در مکه بجا آورند تا به جهت آن، ثواب ايشان مضاعف گردد. نزد ابن عباس مراد نحر بدن است و اين دال است بر وجوب وفاى به نذر مطلقا با حصول شرايط آن.
وَ لْيَطَّوَّفُوا بِالْبَيْتِ الْعَتِيقِ: و تا طواف کنند زيارت و طواف نساء و غير آن مثل طواف وداع و طواف عمره به خانه آزاد از غرق در روز طوفان، يا از تملک مردمان، يا از تسلط جباران و حافظ آن از ايشان، و استيصال اصحاب فيل که قصد تخريب آن خانه کرده بودند شاهد ظاهرى است بر اين مدعا.
سعيد بن جبير نقل نموده که تبع متوجه مکه شد به قصد تخريب خانه کعبه.
چون به غدير رسيد، فالج شد، هر چند اطباء در معالجه او کوشيدند فايده نکرد.
پس جمعى از اهل ايمان نزد او آمدند گفتند: اى ملک خانه را خدائى هست که هر که قصد آن نمايد او را به بليه مبتلا سازد و او را از آن باز دارد. و اگر خواهى به مکه روى، عزم را جزم کن که تعرضى به آن خانه نرسانى تا خدا تو را شفا دهد. بر اين عزم جازم شده، متوجه مکه شد حق تعالى او را شفا مرحمت نمود.
امر کرد تا خانه کعبه را جامه فاخر پوشانيدند؛ و اول کسى که کعبه را جامه
«1». تفسير الصّافى- ج 3، ص 375، به نقل از کافى، چاپ سعيد مشهد.
جلد 9 - صفحه 47
پوشانيد او بود، و هزار شتر قربانى نمود، و اهل حرم را به صله و عطا نوازش نمود، و آن موضع را که فرود آمد مطابخ نام نهاد به جهت طبخ زيادى که نمودند. «1» جهت تسميه خانه کعبه به بيت العتيق- در محاسن و علل و قمى- از حضرت صادق عليه السّلام: ناميده شد بيت العتيق به سبب آنکه آزاد شد از غرق.