اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
لَکُم فِيها مَنافِع‌ُ إِلي أَجَل‌ٍ مُسَمًّي ثُم‌َّ مَحِلُّها إِلَي البَيت‌ِ العَتِيق‌ِ (33)
از براي شما در اينکه منافع هست تا مدّت معيّني پس محل آن سوي خانه قديمي است.
(لَکُم فِيها): در مرجع ضمير فيها اختلاف است بعضي گفتند: مراد بدنه
جلد 13 - صفحه 299
است بدليل قوله تعالي در چند آيه بعد: «وَ البُدن‌َ جَعَلناها لَکُم مِن شَعائِرِ اللّه‌ِ» و مراد از.
(مَنافِع‌ُ) شير و رکوب او است و مراد از.
(إِلي أَجَل‌ٍ مُسَمًّي): محل‌ّ هدي است در مني، و بعضي گفتند: جميع مناسک حج‌ّ است والي أجل مسمّي تا موقع فراغ از اعمال است، و مراد از منافع مثوباتي است که بر هر يک از اعمال حج‌ّ مترتّب مي‌شود، بعضي گفتند: مطلق محرّمات الهي است که معني تقوي باشد که فرمود: تعظيم شعائر از تقواي قلوب است و لکم فيها منافع فوائد دنيوي است و مثوبات اخروي، و مراد الي اجل مسمّي تا ما دامي که مراعات تقوي مي‌کنيد که اگر خداي نخواسته ترک تقوي شد و آلوده بمحرّمات شدند اينکه منافع از دست مي‌رود، بلکه بسا مثوبات اخروي هم از بين مي‌رود و حبط مي‌شود و ظاهر همين است و حمل بر بدنه يا مناسک حج از مصاديق آن است.
(ثُم‌َّ مَحِلُّها إِلَي البَيت‌ِ العَتِيق‌ِ): بعيد نيست که مراد اعمال حج‌ّ است و آخر آنها طواف نساء و نماز طواف است که نزد کعبه است و اگر مراد بدنه بود محلها مني است نه بيت عتيق، و اللّه العالم.