1- ترس از خدا و پرواى درونى، يک ارزش است. «وَجِلَتْ قُلُوبُهُمْ»
2- تقوا، بر همهى کمالات مقدّم است. وَجِلَتْ قُلُوبُهُمْ ... وَ الصَّابِرِينَ ...
3- زيربناى انجام وظيفه بعد از تقوا، مقاومت و صبر است. «وَجِلَتْ قُلُوبُهُمْ وَ الصَّابِرِينَ»
4- صبرى ارزش دارد که در برابر مشکلات دوام بياورد. «الصَّابِرِينَ عَلى ما أَصابَهُمْ»
5- رابطه با خدا، از رابطه با محرومان جدا نيست. «وَ الْمُقِيمِي الصَّلاةِ- يُنْفِقُونَ»
6- بخشش، مخصوص مال نيست، از علم و آبرو و هنر نيز مىتوان انفاق کرد.
«مِمَّا رَزَقْناهُمْ»
7- انفاقى ارزش دارد که دائمى باشد. ( «يُنْفِقُونَ» فعل مضارع نشانه استمرار است)
جلد 6 - صفحه 44
8- در انفاق نيز اعتدال و ميانهروى لازم است. وَ مِمَّا ...
9- اموال و دارائىهاى انسان رزق الهى است. «رَزَقْناهُمْ»