تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
الَّذِينَ إِذا ذُکِرَ اللَّهُ وَجِلَتْ قُلُوبُهُمْ وَ الصَّابِرِينَ عَلى ما أَصابَهُمْ وَ الْمُقِيمِي الصَّلاةِ وَ مِمَّا رَزَقْناهُمْ يُنْفِقُونَ (35)
بعد از آن صفات حميده ايشان را فرمايد:
الَّذِينَ إِذا ذُکِرَ اللَّهُ: آنانکه چون ياد کرده شود خدا نزد ايشان،
«1». تفسير على بن ابراهيم قمى، ج 2، ص 84.
«2». تفسير برهان، ج 3، ص 92 به نقل از محمّد بن العبّاس.
جلد 9 - صفحه 54
وَجِلَتْ قُلُوبُهُمْ: بترسد قلبهاى ايشان از هيبت اشراق اشعه جلال ربانى و طلوع انوار عظمت سبحانى. يا هرگاه ترسيده شوند به عذاب و عقاب الهى، دلهاى ايشان ترسان و هراسان شود.
صفت دوم آنان: وَ الصَّابِرِينَ عَلى ما أَصابَهُمْ: و صبر کنندگان بر آنچه رسيده و مى‌رسد به ايشان از زحمت تکاليف و محن و بلوى.
صفت سوم آنان: وَ الْمُقِيمِي الصَّلاةِ: و بپاى دارند نماز را و ادا کنندگان آن در اوقات خود به شرايط و آدابى که مأمور شده‌اند به آن.
صفت چهارم آنان: وَ مِمَّا رَزَقْناهُمْ يُنْفِقُونَ: و از آنچه روزى داده‌ايم ايشان را انفاق مى‌کنند در وجوه خير، يعنى خرج مى‌کنند در مصارف واجبه و مستحبه.
ابن عباس گويد: حضرت على عليه السّلام و سلمان، از جمله مخبتان و از صالحان و اقامه کنندگان نماز و منفقان مى‌باشند. «1» تنبيه: آيه شريفه آگاهى است مؤمنين را به آنکه بشارت الهى به توسط رسول سبحانى به تقرب درگاه کبريائى و رسيدن به نعيم ابدى، خاصه کسانى است که اوصاف چهارگانه مذکوره را دارا باشند. و البته کسانى که طالب قرب الهى و سعادت سرمدى هستند، سعى نموده که اين صفات را دارا شده و خود را از جمله مشمولين آيه شريفه قرار دهند؛ حسرت و ندامت براى کسانى است که از چنين مقامات عاليه محروم باشند.