اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
وَ کَأَيِّن مِن قَريَةٍ أَملَيت‌ُ لَها وَ هِي‌َ ظالِمَةٌ ثُم‌َّ أَخَذتُها وَ إِلَي‌َّ المَصِيرُ (48)
و چه بسيار آباديها که مهلت داديم آنها را و آنها ظالم بودند پس از آن گرفتيم آنها را و بسوي من است مصير و بازگشت آنها.
(وَ کَأَيِّن مِن قَريَةٍ): بجاي کم من قرية يعني موارد زيادي داشته مثل منازل قوم نوح و عاد و ثمود و قوم لوط و أهل مدين و ايکة و قوم فرعون.
(أَملَيت‌ُ لَها): يعني أهلها. و املاء مهلت است و سرّ مهلت را در آيه قبل بيان کرديم.
(وَ هِي‌َ ظالِمَةٌ): يعني أهل آن قري ظالم بودند و مستحق‌ّ نزول عذاب بودند هم ظلم بدين کردند مشرک شدند که:
(إِن‌َّ الشِّرک‌َ لَظُلم‌ٌ عَظِيم‌ٌ» لقمان آيه 12. و هم بأنبياء و مؤمنين ظلم کردند و هم بخود که در معرض عقوبت واقع شدند.
(ثُم‌َّ أَخَذتُها): گرفتيم آنها را يعني اهل آنها را بعذابهاي مهلکه از غرق و باد و صيحه و خسف و أمطار سنگ ريزه.
(وَ إِلَي‌َّ المَصِيرُ): فرداي قيامت و بعذاب ابدي دچار خواهند شد.
317