تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
لِيَجْعَلَ ما يُلْقِي الشَّيْطانُ فِتْنَةً لِلَّذِينَ فِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ وَ الْقاسِيَةِ قُلُوبُهُمْ وَ إِنَّ الظَّالِمِينَ لَفِي شِقاقٍ بَعِيدٍ (53)
لِيَجْعَلَ ما يُلْقِي الشَّيْطانُ: براى اينکه قرار دهد آنچه بيفکند شيطان از کلمات کفر يا وسوسه، فِتْنَةً لِلَّذِينَ فِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ: آزمايش و تشديد در تکليف براى آنانکه در قلبهاى آنها بيمارى شک و ترديد باشد يعنى منافقان، وَ الْقاسِيَةِ قُلُوبُهُمْ: و مر آنان را که سخت است دلهاى آنان، يعنى کافران.
حاصل آنکه تا منافقان معاند و مشرکان جاحد، از القاى شيطانى که متضمن
جلد 9 - صفحه 78
شدت تکليف است امتحان شوند در فرق ميان آنچه حق تعالى احکام آن فرموده از آيات حقه و آنچه شيطان القا نموده از کلمات باطله، که کفر و شک و ترديد ايشان زياد شود به جهت تأمل و تفکر ننمودن در فرق ميان حق و باطل.
وَ إِنَّ الظَّالِمِينَ لَفِي شِقاقٍ بَعِيدٍ: و بدرستى که ستمکاران به شرک و نفاق هر آينه در خلاف و نزاع دور و درازند و در ستيزگى و عناد بى‌پايان، يعنى به جهت فرط عناد و انکار دور افتاده‌اند از طريق صواب که آن متابعت حضرت ختمى مآب است.