اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
ذلِک‌َ بِأَن‌َّ اللّه‌َ هُوَ الحَق‌ُّ وَ أَن‌َّ ما يَدعُون‌َ مِن دُونِه‌ِ هُوَ الباطِل‌ُ وَ أَن‌َّ اللّه‌َ هُوَ العَلِي‌ُّ الکَبِيرُ (62)
اينکه نصرت مؤمنين و خذلان کفار و مشرکين براي اينکه است که خداوند او است حق، و محققا کساني را که مي‌خوانند از غير از خدا اوست باطل، و محققا خداوند علي است کبير است.
(ذلِک‌َ): اشاره بآيات قبل که خداوند انبياء و مؤمنين را نصرت و غلبه عنايت مي‌فرمايد و کفار و مشرکين را مخذول و منکوب مي‌کند علتش اينکه است که.
(بِأَن‌َّ اللّه‌َ هُوَ الحَق‌ُّ): بعضي گفتند: يعني ذو الحق است، بعضي گفتند:
کساني که اهل ايمان هستند أهل حق هستند. لکن حق يکي از اسامي ذات است اشاره بمقام واجب الوجودي هميشه بوده و هست نه اول دارد نه آخر ثابت است که گفتيم:
اسامي ذات سه است، هو اشاره به مقام غيب الغيوبي است ممکن پي بذات اقدسش نمي‌برد چون محدود است پي بغير محدود نمي‌برد، اللّه اشاره بذات مستجمع کمالات و منزه از جميع عيوب و نواقص. حق اشاره بمقام واجب الوجودي است و بقيه أسماء الهيه أسماء صفات است.
جلد 13 - صفحه 331
(وَ أَن‌َّ ما يَدعُون‌َ مِن دُونِه‌ِ): آلهه مشرکين از أصنام و غير آنها.
(هُوَ الباطِل‌ُ) از بين رفتني است و هيچ نفع و ضرري ندارد.
(وَ أَن‌َّ اللّه‌َ هُوَ العَلِي‌ُّ): بلند مرتبه علي اعلاء علو ذاتي علوّ صفاتي علوّ أفعالي که علوّ او حد و اندازه ندارد غير متناهي است.
(الکَبِيرُ): کبريايي مختص بذات اوست و هر ممکن در پيشگاه او حقير و صغير است اگر دعوي بزرگي کند خوار و ضعيف و از بين رفتني است حديث قدسي است:
«الکبرياء ردائي و العظمة ازاري فمن نازعني خذلته»
بزرگي بتو مي‌برازد و بس، جل جلاله.