تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
أُولئِکَ لَهُمْ جَنَّاتُ عَدْنٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهِمُ الْأَنْهارُ يُحَلَّوْنَ فِيها مِنْ أَساوِرَ مِنْ ذَهَبٍ وَ يَلْبَسُونَ ثِياباً خُضْراً مِنْ سُنْدُسٍ وَ إِسْتَبْرَقٍ مُتَّکِئِينَ فِيها عَلَى الْأَرائِکِ نِعْمَ الثَّوابُ وَ حَسُنَتْ مُرْتَفَقاً (31)
«1» اصول کافى، جلد 2، کتاب الايمان و الکفر، صفحه 33، حديث.
جلد 8 - صفحه 49
أُولئِکَ لَهُمْ جَنَّاتُ عَدْنٍ: آن گروه مؤمنان و پسنديده کاران، براى ايشان است بوستانهاى با اقامت، يعنى بهشتهائيکه در آن مقيم باشند هميشه و مخلّد.
تَجْرِي مِنْ تَحْتِهِمُ الْأَنْهارُ: جارى است از زير منازل ايشان جويها. يُحَلَّوْنَ فِيها مِنْ أَساوِرَ مِنْ ذَهَبٍ: زينت يابند در آن بوستانها از دسترنجنها «1» و دستوانهاى طلا «2». در زاد المسير- سعيد بن جبير نقل نموده که: هر يک از بهشتيان را سه دستوانه باشد: يکى از طلا و يکى از نقره و يکى از لؤلؤ و ياقوت «3».
وَ يَلْبَسُونَ ثِياباً خُضْراً: و مى‌پوشند لباسهاى سبز را. مِنْ سُنْدُسٍ وَ إِسْتَبْرَقٍ:
از ديباى نازک و ديباى ضخيم فراخور آرزوى هر يک. اختصاص جامه سبز به جهت آنست که نيکوترين رنگها و طراوت آن بيشتر باشد، و ذکر «سندس» و «استبرق» به جهت جمع بين نوعين است که دلالت دارد بر آنکه هر چه بخواهند موجود شود. مُتَّکِئِينَ فِيها عَلَى الْأَرائِکِ: در حالتى که تکيه کنندگانند در بهشت‌ها بر تختها، چنانچه عادت متنعمان است. نِعْمَ الثَّوابُ: نيکو پاداشى است بهشت و نعمتهاى آن. وَ حَسُنَتْ مُرْتَفَقاً: و نيکو است آن تختها از جهت تکيه‌گاه، يا نيکو است بهشت از حيث منزل و آرامگاه.
موعظه: شخص عاقل بصير معتقد، اگر در اين آيات شريفه که رشحه‌اى از رشحات رحمت رحمانيه و نعم اخرويّه را بيان مى‌فرمايد تأمّل و تفکّر بنمايد، هر آينه دريابد که شايسته و سزاوار نيست که براى چند روزه دنياى فانيه متابعت
«1» دسترنجن: دستبند.
«2» دستونه: زيورى که در ساعد بندند.
«3» منهج الصادقين، ج 5 ص 351 مجمع البيان ج 3 ص 467.
جلد 8 - صفحه 50
شهوات را نموده، خود را از نعم باقيه ابديه محروم دارد، بلکه قدردانى از عمر شريف نموده، اين سرمايه گرانبها که عوضى ندارد، صرف در طاعات و عبادات نموده، بقدر اقتصاد از دنيا اکتفا کند، بهشت جاويدان را به دست آورد تا عاقبت پشيمان نشود که سودى نخواهد داشت.